Mannheim 2014

Hoewel er nogal wat imposante films te zien waren met als motto ‘Vluchten kan niet meer' oogt de palmares van het 63ste Internationale Filmfestival Mannheim-Heidelberg wat schraal.

Alle prijzen gingen naar enkele films. Al even opmerkelijk was dat de Vlaamse filmer Geoffrey Enthoven zich als de new master of cinema in Mannheim publiekelijk de titel toeëigende van 'kapitein' (op de filmset tijdens de opnames). En met TOUS LES CHATS SONT GRIS was er tenminste één Belgische inzending die best mocht gezien worden.

“We hadden drie mogelijke gezichtspunten: de moeder, de dochter en de detective, en we kozen voor dat wat het best beviel, aldus de timide jonge debuterende Belgische filmmaakster Savina Dellicour in Mannheim. Daardoor krijgt hert parallelverhaal TOUS LES CHATS SONT GRIS een bruisende dynamiek en blijft het ritme constant hoog met een onvoorspelbare plotwending. De Afghaan Jamshid Mahmoudi ging voor zijn debuutfilm uit van waar gebeurde feiten. CHAND METRE MOKA'AB ESHGH (A Few Cubic Meters of Love) is de romance van een illegale geïmmigreerde jongen met een meisje uit een verschillende Afghaanse klasse, die in een Teheraanse bidonville elkaar stiekem ontmoeten in een aftandse container.

Het al in Venetië op het Filmfestival opgemerkte NABAT (foto) van Elchin Musaoglu Guliyev uit Azerbeidzjan, één brok oorlogsgruwel, belicht vanuit een poëtisch en intelligent perspectief. Nabat is de naam van een oudere vrouw die niet alleen zorgt voor haar zieke man, doch tevens lantaarns aansteekt in huizen van dorpelingen die gevlucht zijn voor het militaire geweld. Voor haar is vluchten naar een onbekende plek zinloos. “In een oorlog zijn het de moeders die het meest te lijden hebben, daarom draag ik de film ook graag op aan hen, want de hemel ligt aan de voeten van een moeder zegt een oud spreekwoord”, aldus Elchin Musaoglu, die handen te kort kwam om in Manheim alle prijzen in ontvangst te nemen die hem te beurt vielen.

Ontroerend was ook PATRICK'S DAY waarin de Ier Terry McMahon vertelt van een jonge schizofreen die op de naamdag van de Ierse patroonheilige zijn eerste liefdeservaring beleeft met een stewardess. De ervaren genegenheid laat de jongen niet meer los en zelfs zijn moeder (een opvallend puike rol van Kerry Fox) kan daar niks aan verhelpen.

Tijdens het tirannieke regime van Stalin werden in de periode 1941-1953 na etnische zuiveringen in de Baltische staten duizenden naar Siberië verbannen. Est Martti Helde gebruikte dat als uitgangspunt voor zijn vormexperiment RISTTUULES (In the crosswind). Een verzorgde zwart-witfotografie met behalve archiefmateriaal in voice-over voorgelezen brieven laat de protagonisten slechts bewegen in het thuisland. Daarbuiten staat iedereen stokstijf – als bevroren – met een aftastende bewegende camera als een rondsluipend alziend oog.

Na een fataal luchtgevecht in de buurt van Singapore in februari 1942 volgt Aaron Wilson in CANOPY de piloot van een neergestort vliegtuig door de jungle. De Australische filmer verbeeldt die drang om te overleven in een vijandige omgeving erg minimalistisch, met de aanwezigheid van Japanse troepen als een extra element van spanning. Een ijzersterk debuut.

“Als documentairemaker trok het onderwerp van asielzoekende weeskinderen me erg aan. Niemand van de jongeren wou evenwel voor de camera getuigen uit vrees voor uitwijzing. Hun verhalen waren de basis voor het scenario. Channel 4, BFI en BBC wezen het project af doch met geld van een paar stichtingen kon de film worden afgewerkt. Zelf trainde ik jongeren die zowel een vreemde als de Engelse taal spraken; op die manier is mijn eerste speelfilm ontstaan”, zo vertelt Bruce Goodison over LEAVE TO REMAIN een officiële titel.

In A DESPEDIDA (Farewell) volgen we een 92 jaar oude man die besluit om alsnog een aantal dingen te regelen alvorens het te laat is.Marcelo 'COLEGAS' Galvao is geen debutant doch het portret van de oude admiraal, die jong van geest is gebleven, beklijft door de niet van ironie gespeende menselijkheid.

En de uit Oekraïne afkomstige Dimitry Rudakov beleefde half november de avond van zijn leven. Met de nodige twijfel om al dan niet een hermontage te overwegen stond hij sprakeloos toen zijn naam weerklonk en het Uruguaanse 23 SEGUNDOS – de titel slaat op de 23 seconden waarin Emiliano de voorruit van een auto schoonveegt – werd uitgeroepen tot de Grote Prijs 2014. Mag inderdaad misschien wel wat geknipt worden in de film, 23 SEGUNDOS bevat talloze schitterende momenten.

Geschreven door ZENO CORNELIS
 
onomatopee