Mannheim-Heidelberg, slotbalans

De Iraanse film, FINAL WHISTLE van Niki Karimi heeft de Grote Prijs gewonnen van het filmfestival van Mannheim-Heidelberg.

De avond voor de prijsuitreiking was al duidelijk dat meer dan de helft van de films in competitie in aanmerking kwam voor het palmares. Van een kwalitatief hoogstaand festival gesproken.

Miss Karimi is een superster in Iran, van het kaliber Juliette Binoche of Julia Roberts. In FINAL WHISTLE (foto) – over een filmmaakster die een terdoodveroordeelde vrouw tracht te redden – stond ze niet alleen voor de camera, ze regisseerde ook nog, had het scenario geschreven en produceerde ook nog eens zelf haar film. Het ontbrak haar zeker niet aan moed om het pakkende drama trefzeker in beeld te brengen. Een duivel-doet-al dus. Gezien hogervermeld lijstje een terechte keuze van de jury die in haar rapport opmerkte: “The quest for forgiveness makes us much more humane than the quest for revenge.” En daar kan ondergetekende zich perfect bij aansluiten.

Dat de jury niet aan WHEN YESTERDAY COMES (zie berichtje op deze site van 13 november) kon voorbijgaan lag nogal voor de hand. Een eervolle vermelding voor het klavertjevier over de ziekte van Alzheimer is echt het minste wat de film verdiende. Dat het best uitgewerkte debuut van Simon Franco kwam, TIEMPOS MENOS MODERNOS (zie nieuwsbericht 14 november), was al geen verrassing. Maar dat de Zweed Jens Sjögran voor GOOD LUCK de R.W. Fassbinderprijs wed overhandigd sloeg vrijwel iedereen met verstomming. Met de film zelf is niks mis mee (zie berichtje op de site dd 15 november) maar vormvernieuwend is zeer de vraag. Het was wel daarvoor dat de prijs destijds in het leven werd geroepen...

De Oecumenische Jury koos voor de Balgisch-Marokkaanse film LE SAC DE FARINE van Kadija Leclere (zie berichtje van 19 november) . Terwijl de Fipresci-jury gecharmeerd was van SEENELKAIK van de Est Toomas Hussar. Een gewelddadige scène, centraal ingebed in de film, kan niet alleen gezien worden als een flagrante stijlbreuk maar is tevens al te vrijblijvend. De demagogische persconferentie aan het slot daarentegen zorgt voor een – nu reeds – klassiek voorbeeld van het gevaar dat in elke despoot schuilt.

Voor het publiek ten slotte was de beste film NOW, FORAGER – A FILM ABOUT LOVE AND FUNGI (nieuwssite 2 februari, IFFR) van de Amerikaan Jason Cortlund & de Poolse Julia Halperin. En daar zal de Belgische distributeur Imagine zeker tevreden mee zijn.

Geschreven door ZENO CORNELIS
 
onomatopee