Monokino animeert in Mu.ZEE

In het Oostendse Mu.ZEE presenteert filmclub Monokino op 21 juli een selectie hedendaagse animatiefilms als ode aan Raoul Servais.

De stad Oostende heeft een boeiende geschiedenis van filmclubs, met de door Henri Storck opgerichte Club du Cinéma d’Ostende, waar onder anderen de schilders James Ensor, Léon Spilliaert en Constant Permeke lid waren. In de lijn van die traditie, maar ook vanuit een gemis aan vertoningsplekken in Oostende, heeft filmmaker Anouk De Clercq eerder dit jaar de mobiele filmclub Monokino opgericht. Die opende met de documentaire Moana (1926) van Robert Flaherty, de film die Storck destijds aanzette om een filmclub te beginnen in Oostende.

Ook het nieuwe programma van Monokino zoekt aansluiting bij de lokale filmgeschiedenis. In het museum Mu.ZEE, waar recent een aan animatiemeester Raoul Servais gewijde vleugel werd geopend (zie Filmmagie juli-augustus), is een selectie hedendaagse animatiefilms te zien, als een hommage aan de Oostendse beeldentovenaar.

In HYPERLINKS OR IT DIDN’T HAPPEN (2014) vindt de in Amerika uit Belgische ouders geboren Cécile B. Evans melancholie in de wereld van digitale beelden. Met als verteller een CGI-versie van de overleden acteur Philip Seymour Hoffman ontmoeten we verschillende digitale wezens op zoek naar betekenis en emotie. Evans benadrukt dat de virtuele wereld evenzeer bestaat als de fysieke wereld die we doorgaans de ‘echte’ noemen. Het stopmotionfilmpje HI STRANGER (2017) van Kirsten Lepore legt de vinger op een andere kruising van intimiteit en virtualiteit. Fysieke en emotionele aantrekkingskracht kunnen ook in het digitale bestaan zowel echt als vals zijn.

Animatie heeft altijd gedraaid om het leven geven aan ‘levenloze’ objecten. In zijn op hoopvol inzicht gerichte game Everything creëert de Ierse kunstenaar David OReilly, de ontwerper van de digitale ruimtes in Her van Spike Jonze, een heel universum waarin spelers de rol kunnen aannemen van de kleinste deeltjes tot integrale sterrenstelsels. In de nu vertoonde trailer (langer dan de korte trailer hier) tuimelen allerlei dieren door een vrij eenvoudig geanimeerd landschap dat voor onze ogen ontstaat, begeleid door een voice-over van filosoof Alan Watts. Ook SOLAR WALK (2018) van de Hongaarse Réka Bucsi legt zich toe op de creatie van ons universum (zie deze trailer).

Waar die korte animatiefilms vanuit een universeel standpunt de menselijke plek te midden van grootschalige ontwikkelingen bekijkt, wijst het in grijstonen geschilderde LIFE CYCLES (2017) van de Schot Ross Hogg op repetitieve patronen in zijn dagelijkse bestaan. Heel herkenbare, monotone handelingen kruisen in deze dagboekmontage met nieuwsberichten over terrorisme en oorlogsvoering.

ODE TO SEEKERS 2012 (2012) gaat van een live action POV-opname in verlaten leslokalen, onder meer met een poster van Disneyklassieker The Lion King aan de muur, naar een even persoonlijke als maatschappijkritische doorlichting gevat in een videoclipesthetiek. Muggen, naalden en boortorens “symboliseren niet alleen de belangrijkste bedreigingen van menselijk leven – overdraagbare ziekten, drugverslaving en de olie-industrie – ze zijn ook de oorzaken van drie van mijn belangrijkste persoonlijke trauma’s”, stelt de Amerikaanse kunstenaar Andrew Norman Wilson op Artforum.

De enige Belgische film in de selectie is DIORAMA (2016) van Emily Lefebvre, haar afstudeerwerk aan KASK Gent. Daarin schildert ze in uitgesproken, felle kleuren landschappen, vogels en schilderijen in een verzameling objecten die zich (al dan niet uit vrije wil) laat bekijken, als in een kijkkast of … diorama.

Beeld: HYPERLINKS OR IT DIDN’T HAPPEN

Geschreven door BJORN GABRIELS
 
onomatopee