Nederlands werk op IFFR

Zoals op elk filmfestival krijgt het werk uit eigen land een speciale plek toebedeeld. In Rotterdam is dat niet anders. Enkele Nederlandse films beleven er hun wereldpremière. Zoals BEWAREN – OF HOE TE LEVEN van Digna Sinke.

In België is Digna Sinke vooral bekend van de speelfilm Belle van Zuylen en internationaal heeft de cineaste enige faam verworven met haar solide documentaires Weemoed & wildernis, Tiengemeten en After the Tone. Haar nieuwste BEWAREN – OF HOE TE LEVEN is een mooie toevoeging aan dat rijtje. Haar karakteristieke, eigenzinnige manier van werken werd wat aan de kant geschoven, omdat deze documentaire vrij intimistisch kijkt naar de spullen die ze in de loop der jaren bewaarde. Waarom in feite? Zoekend naar antwoorden ging ze praten met andere verzamelaars. De een bewaart objecten waaraan een verhaal verbonden is, de ander richt zich op volstrekt waardeloze spullen. Daartegenover worden ook mensen getoond die helemaal niks bewaren en de wereld rondreizen met een kleine tas. Voor hen bestaat het verleden niet, ze leven in het heden en denken slechts heel af en toe aan de toekomst. Na de vertoning was Digna Sinke bereid tot een gesprek, al kwam de eerste vraag van haar.

Digna Sinke: Heb jij RABOT gezien?

Ja, op Film Fest Gent al, waar de film de publieksprijs won, onder meer (maar niet alleen) omdat de warme documentaire gaat over de allerlaatste bewoners van een uitgeleefde woontoren in een Gentse volkswijk. Het is dus plezant om vast te stellen dat de film ook hier constant in de Top 10 van het publiek prijkt.

D. Sinke: Ik was erg onder de indruk, al had een beetje minder muziek misschien wel gemogen.

De piano die het geluid van regendruppels overstemt ... Wou ze daarmee de natuur verbeteren? Maar laten we het over jouw film hebben. Jongeren die leven zonder verleden, dat is beangstigend, toch?

D. Sinke: Dat zou kunnen, maar voorlopig ziet het er allemaal nog normaal en onschuldig uit. Ze leven nu eenmaal in een andere wereld dan onze ouders en hebben dus ook andere wensen of interesses. Wij, onze generatie, leeft daar precies tussenin.

Maar die spulletjes uit je jeugd zijn mooie herinneringen, zoals jouw moeder zegt.

D. Sinke: Ja, ze zijn tastbaar en er zit ook telkens een mooi verhaal aan vast.

“Ik wil beelden bewaren van dingen die ik bijzonder vind”, zo zeg je ergens in het begin van je film.

D. Sinke: Dat is bij die scheepslift. Die zag ik voor het eerst toen ik op een filmfestival was daar in de buurt. De tweede keer ben ik het gevaarte gaan filmen en vorig jaar ben ik een derde keer gegaan om het geluid goed te krijgen.

“Bewaren om gehecht te blijven”, zeg je ook ergens.

D. Sinke: Dat heb ik niet letterlijk zo gezegd. Wat ik bedoelde is: hechten aan en loslaten zijn belangrijke momenten in elk mensenleven, zoals Schubert al wist.

Wanneer komt de film in de bioscoop?

D. Sinke: In Nederland in april dit jaar, van België is momenteel nog niks geweten.

Ook niet bij ons, maar wel in Nederland intussen, gunt de nieuwe film van David Verbeek AN IMPOSSIBLY SMALL OBJECT de toeschouwer een blik in zijn vrij chaotische leven als wereldreiziger en kunstenaar. Opnieuw thuis voor een vrij korte periode raakt de filmmaker geobsedeerd door een foto van een meisje dat met haar papieren vlieger speelt. Zijn eigen eenzaamheid wordt in de foto weerspiegeld, want het kind verloor haar speelkameraadje toen dat met zijn ouders van Taiwan naar Amerika verhuisde. Het filmessay AN IMPOSSIBLY SMALL OBJECT stelt het begrip tijd in vraag tijdens een scène in een vliegtuig met de bekende Chinees-Amerikaanse actrice Lisa Lu (°1927). Van David Verbeek is er in Amsterdam in de Flatland Gallery tussen 17 februari en 31 maart trouwens een tentoonstelling te zien, want behalve filmer is hij ook een begenadigd fotograaf.

Beeld: BEWAREN – OF HOE TE LEVEN

Geschreven door ALFONS ENGELEN