Oberhausen, palmares

Het Israëlisch-Palestijnse SNOW TAPES (foto) van Mich’ael Zupraner is de laureaat van het gerenommeerde kortfilmfestival in het Duitse Oberhausen. In deze kortfilm (13’) gaat de Israëlische filmmaker langs bij een Palestijnse familie in Hebron, op de West Bank, om er naar hun homemovies te kijken. In haar eindrapport merkte de jury op: “Het resultaat is én subtiel én evocerend, en geeft film de plaats als actieve speler tegenover de verdeling objectief – subjectief, eerder dan zich te beperken tot een passieve politieke rol”.

De geëngageerde film is terug, de agit prop eveneens, de metafoor ook al, samen met het gebruik en bewerken van footage (gevonden films, filmpjes en foto’s uit al lang vervlogen dagen) en verwijzingen naar alle mogelijke films… Dat waren de bijzonderste vaststellingen na het verslinden van talloze kortfilms uit het officiële programma van deze 58ste editie.

Een belangrijke prijs was er voor het Nederlandse REFRAMING THE ARTIST waarin Sascha Pohle zich bevraagt over het artiest zijn. De film toont hoe in China massaal oude olieschilderijen worden gereproduceerd. Het summum van een postmoderne cultuur of dito oefening?

Ook TEN FIVE IN THE GRASS van de doorgewinterde Amerikaanse filmer Kevin Jerome Everson werd gelauwerd. Hij volgt van zeer nabij enkele zwarte cowboys en –girls terwijl ze zich oefenen in het lasso werpen (om kalveren te vangen), op de vooravond van het jaarlijkse concours. Everson doorprikt in deze rake observatie het archetypische romantische beeld van de blanke cowboy door te focussen op Afro-Amerikanen, zowel mannen als vrouwen, die met plezier zich de vrij moeilijke kunst van het lasso gooien pogen eigen te maken.

SOUNDING GLASS was goed voor een Speciale Vermelding van de jury. Aan de hand van footage - (anonieme) films en foto’s gemaakt tijdens de Tweede Wereldoorlog - probeert Sylvia Schedelbauer een stijlrijke allegorie uit waarin naar het onbegrijpelijke trauma dat een oorlog veroorzaakt, wordt gepeild.

De Fipresci-jury bekroonde het Indisch-Egyptische CAFé REGULAR, CAIRO van Ritesh Batra, een regelrechte praatfilm met een koppeltje dat elkaar al jaren kent maar het nu pas – na de Arabische Lente – eindelijk durft te hebben over wat ze al veel langer hadden willen bepraten.

En voor de Oecumenische Jury was het Braziliaanse ODETE van Clarissa Campolina, Ivo Lopes Araujo & Luiz Pretti de beste film, een pracht van een lyrische maar bevreemdende evocatie van een moeizame moeder-dochterrelatie.

Prijs voor de beste Muziekvideo tenslotte was voor UNI ACRONYM waarin de maker Carsten Nicolai alle mogelijke afkortingen van drie letters (van ADR tot ZDF, van DHL via GPS tot SMS) met logo in elkaar laat versmelten. Een waar huzarenstukje.

De Belgische aanwezigheid beperkte zich tot een voorstelling door het distributiehuis Argos van enkele door haar geselecteerde kortfilms. Twee uitschieters waren alvast het ontroerende THE CORRIDOR waarin Sarah Vanagt de sterke therapeutische kracht van het omgaan met dieren - een ezel in dit specifieke geval - in een bejaardentehuis laat aanvoelen. Enhet magnifieke RELOCATION van het jonge talent Pieter Geenen waarin hij dankzij een statische camera in de grensstreek tussen Turkije, Iran, Armenië en Azeirbeidjan de legendarische berg Ararat stilaan laat (ont)waken.

In een bijzonder nevenprogramma vierde het festival ook de 50ste verjaardag van het Manifest van Oberhausen waarmee de toenmalige Junge Deutsche Film definitief doorbrak met Werner Herzog, Wim Wenders en Alexander Kluge e.v.a. als voortrekkers. Aan deze hoogconjunctuur in de Duitse film is behalve een boek ook een dvd gewijd.

Geschreven door FREDDY SARTOR
 
onomatopee