Op de filmset van Labyrinthus

In en om de haven van Gent. in een leegstaande opslagruimte die dienst doet als filmstudio neemt de jonge filmmaker Douglas Boswell, gekend als de regisseur van tv-series zoals ‘Spring’, ‘Wittekerke’ en ‘LouisLouise’, zijn eerste langspeelfilm LABYRINTHUS op. Het is de 19de opnamedag (van de dertig). In deze avonturenfilm vindt Frikke, een jongen van 14, toevallig een wel heel vreemd computerspel. Wanneer hij het opstart, belandt hij in een fantastische virtuele wereld: een intrigerend labyrint met eindeloos lij¬kende gangen. Al snel neemt het spel een onverwachte wending wanneer er ook kinderen uit zijn dorp in opduiken. Frikke beseft meteen dat ze een groot gevaar lopen. In een race tegen de tijd zet hij alles op alles om het kwade meesterbrein achter dat verschrikkelijke spel te vinden.

Deze keer zijn we terecht gekomen in een grote, ruime loods. De filmset zelf bestaat uit enorme heldergroene schermen rond een groot grasgroen podium. En daarop zijn stapels boeken en tijdschriften gestapeld. Het is meteen duidelijk; Boswell maakt voor deze nieuwe prent gebruik van een green key. Hierbij worden de (jonge) acteurs tegen een groene achtergrond gefilmd die later met de computer wordt ingevuld. Dat resulteert in een mix van live action en 3D animaties, iets wat nog geen enkele Belgische filmproductie hem voordeed. “De kinderen moeten wel heel veel fantasie hebben om in de groene muur een labyrint te zien”, horen we iemand van de filmploeg zeggen, en we kunnen haar geen ongelijk geven. Praten tegen groene muren lijkt ons alvast moeizaam zo niet onbegonnen werk.

In de scène speelt de 14-jarige Emma Verlinden het meisje Nola. Ze zit als het ware verstopt in een fort van kranten en maakt zich klaar om in haar slaapzak te kruipen. Wanneer ze haar slaapzak uitrolt, horen we de regisseur zeggen: “Er is niemand die u kan zien”. Een teken voor haar om haar houten eendje dat haar gezelschap houdt “slaap wel” te wensen. De scène wordt een aantal keer geoefend vooraleer het wordt gefilmd. Er wordt gekozen voor verschillende camerastandpunten; een man met een meetlint meet constant de afstand tussen de camera en de jonge actrice. “Lekker warm”, horen we haar later zeggen. En dat is zeker niet gelogen. Het is helaas niet alleen de slaapzak die Emma heerlijk verwarmt. Ook de zon is van de partij en in de loods is het bloedheet. Ik hoor enkele crewleden gniffelen wanneer een meisje van de productie Marilyn Monroe-gewijs voor een ventilator gaat staan.

Wanneer de scène erop zit komt Emma ons tegemoet gewandeld. “We hadden deze scène beter gisteren opgenomen”, vertrouwt ze ons toe, “het is veel te warm vandaag!”. Ondanks haar piepjonge leeftijd heeft het meisje al wat acteerervaring. Eerder al stond ze met musicalster Deborah De Ridder op het podium in de musical ‘Annie’. En viavia werd ze aangesproken om auditie te doen voor deze film. Zo gezegd zo gedaan. Emma is van Mechelen, heeft twaalf draaidagen – niet niks – en moet elke dag om 5u ’s morgens opstaan om met de trein op tijd op de filmset in Gent te kunnen zijn. Tijdens ons gesprekje worden de kranten van het podium gehaald zodat alles in gereedheid wordt gebracht om de volgende scène in te blikken. “Het was de eerste keer dat er nog iets mee op dat podium staat”, vertelt Emma, “Normaal sta ik daar helemaal alleen.” Ze is niet dan ook meteen in de meest eenvoudige film verzeild. Acteren met een green key vergt namelijk heel wat inlevingsvermogen. “Gelukkig doet Douglas er alles aan om het me wat makkelijker te maken”, zegt ze vrolijk. Zo is er een puppeteer aanwezig die haar helpt om niet zomaar ‘in de leegte’ te moeten praten. Om zelf niet in beeld te komen heeft hij zich van kop tot teen in een kikvorsgroen pak gestoken. Het ziet er bijzonder grappig uit, alsof ie uit een of andere reclamespot is weggelopen. Tijdens de opnames hadden we al gemerkt dat hij een grote hulp was. In zijn hand hield hij een papieren hoedje omhoog dat Nola gidst tijdens haar tocht in het labyrint. Ze is in het labyrint verdwaald en het hoedje kan haar naar de uitgang leiden. Via een microfoontje, dat rond zijn pols hangt, kan Emma communiceren met Spencer, die de rol van Frikke het hoofdpersonage uit de film, speelt. Deze trucjes zorgen ervoor dat Emma makkelijker kan anticiperen op wat er allemaal om haar heen gebeurt.

Voor we afscheid nemen krijg ik nog de gelegenheid om de man verantwoordelijk voor de special effects man aan het werk te zien. Hij toont een filmpje van een minuut dat een goed idee geeft over hoe de film er uiteindelijk uit zal zien. De personages krijgen pas later (in postproductie) een decor waarin ze acteren… Hij praat over renders, effecten en layers en gebruikt nog enkele andere technische termen waar mijn hoofd van duizelt. “Het heeft ongeveer een week geduurd om dit kort stukje film te maken”, vertrouwt hij me toe. “Natuurlijk zal het in de toekomst sneller moeten gebeuren. Er is momenteel nog veel gebaseerd op trial and error en in dat tempo werken laat ons budget niet toe”, zegt hij lachend. Het resultaat mag er alvast wezen. Je kan het filmpje zelf bekijken op: http://vimeo.com/71555159.

LABYRINTHUS, een productie van Savage Film, is een verhaal bedacht door Pierre De Clercq, de scenarioschrijver die ook onder meer ‘Halfweg’, ‘Hasta la Vista’, ‘Verlengd Weekend’ en ‘Windkracht 10’ schreef.

Vanaf juni 2014 zou LABYRINTHUS in de bioscoop zijn.

Geschreven door LIESAH JACOBS
 
onomatopee