Palestine with Love, 3-10 juni, BOZAR & Galeries

Terwijl het geweld tussen Palestina en Israël opnieuw in alle hevigheid losbarst, tonen Cinema Galeries en BOZAR hun hart voor geëngageerde cinema met Palestine with Love. Van 3 tot 10 juni bieden de twee Brusselse vertoners een selectie aan van historische ijkpunten binnen de Palestijnse cinema, alsook nieuw werk van onder anderen Annemarie Jacir en Mai Masri.

"Terwijl Israël en de meeste westerse regeringen het Palestijnse volk wilden doen 'verdwijnen', schreeuwden ze harder dan ooit terug: 'Wij leven!'." Zo verwoordt Palestine with Love de relevantie van hun programma en ook meteen hun politieke standpunt in het Israëlisch-Palestijnse conflict. Film is voor de Palestijnen een wapen in de strijd voor hun gecontesteerde identiteit. Waar westerse media eenzijdig een door drama geteisterd land voorstellen, biedt cinema inzicht in hoe de Palestijnen de situatie zelf zien door hen het woord (en het beeld) te geven. Cinema Galeries en BOZAR helpen hen daarbij met dit programma. Palestine with Love zal ook een plaats zijn voor uitwisseling van ideeën. Het rondetafelgesprek dat doorgaat op maandagavond 4 juni heet toepasselijk 'To Create Is to Exist', verwijzend naar Israël dat Palestina het bestaansrecht ontzegt. Enkele voorname figuren van de Palestijnse cinema zullen met elkaar in dialoog gaan over de staat van (de film in) hun land: acteur Saleh Bakri (WAJIB), regisseur Raed Andoni (GHOST HUNTING), de Irakese regisseur Kais Al Zubai (PALESTINE, A PEOPLE'S RECORD) en de documentaire filmmaker Ula Tabari (Jinga 48).

Palestina is meer dan politiek of religieus conflict. De openingsfilm WAJIB (2017) van Annemarie Jacir is een licht, positief familieverhaal. Jacir is een pionier in haar vak: ze was in 2008 de eerste vrouwelijke filmregisseur van Palestina (Salt of this Sea, 2008). Haar hoofdpersonages zijn evenwel twee mannen: een vader en een zoon, of ook wel progressiviteit versus convervatisme. MOOOV brengt de film in oktober uit in verschillende Vlaamse cinema's.

Wel erg politiek geladen is Raed Andoni's GHOST HUNTING (2017), een re-enactment van politie-ondervragingen door de Israëlische instanties. Eerder theatraal dan filmisch in zijn opzet, heeft GHOST HUNTING veel van een experimentele performance met veel plaats voor improvisatie. Acteurs en setbouwers (die ook in beeld komen) zijn nauw betrokken bij het onderwerp: ze zaten een voor een zelf aan de 'beschuldigde' kant van de tafel in La Moskobiya, het belangrijkste Israëlische ondervragingscentrum waarin ook de regisseur zat opgesloten. Opvallend is de vervreemdende opzet van de film: castingproces en setopbouw maken onderdeel uit van de plot, net als het constante alterneren van perspectieven (ondervrager tegenover gevangene) en Andoni's regie-aanwijzingen. Door de emotionele betrokkenheid wordt de sfeer bij momenten erg gespannen en begrijpen we de keuze voor de titel GHOST HUNTING. De film won in het Panorama-programma van de Berlinale 2017 de prijs voor Beste Documentaire. Een meer op informatie gerichte documentaire is THE JUDGE (2017) van Erika Cohn, die het reilen en zeilen volgt van een religieuze rechtbank en daarmee licht werpt op de concrete invulling van de shariawetgeving die in Palestina van kracht is. De film is gezegend met een sterk hoofdpersonage: de rechter uit de titel is Kholoud Al-Faqih, de eerste vrouwelijke rechter van Palestina. Zij staat de regisseur te woord. 

Afbeeldingsresultaat voor GHOST HUNTING film poster

Nieuw werk alterneert met historisch relevant werk in dit programma. Kais Al Zubai werkt in PALESTINE, A PEOPLE'S RECORD (1984) met archiefmateriaal van tussen 1917 en 1964 voor een filmisch essay met Palestina als onderwerp. Een noodzakelijke bundeling van wat Al Zubai nog kon opsporen van historisch filmmateriaal, nadat in 1982 het Israëlische leger het filmarchief in Libanon meenam. Ook WEDDING IN GALILÉE is van historisch belang: het is de eerste Palestijnse fictiefilm onder het Israëlische regime, opvallend laat gemaakt, in 1987. Het is geen klassieke verzetsfilm van goed tegen slecht, zoals veel documentaires uit die tijd. De naar België uitgeweken Palestijn Michel Khleifi, alumni en docent aan INSAS Brussel, filmt het verhaal van een Palestijnse man die een groot huwelijksfeest wil organiseren voor zijn zoon. De voorwaarde van de bezetter: zelf aanwezig zijn op het feest. Een nationalistische beweging ziet zijn kans schoon en plant een aanslag. Khleifi zal zelf aanwezig zijn om vragen over zijn film te beantwoorden.

Bekijk hier het volledige programma.

Beeld boven: WAJIB

Geschreven door CHARLOTTE TIMMERMANS
 
onomatopee