Palmares Jeugdfilmfestival (JEFF)

13 000 kijkertjes en kijkers kwamen naar het 28ste Europese jeugdfilmfestival (JEFF) afgezakt tijdens de de krokusvakantie en dat in vier verschillende Vlaamse steden. Een succes, zoveel is zeker. Afgezien van de films zelf waren er nog een heleboel andere activiteiten.

Films stonden natuurlijk centraal, maar daarbuiten kon men intekenen op een 10-tal workshops waarvan “bouw je eigen cinema” onwillekeurig de aandacht trok. Op basis van Euro-paletten timmerden de noeste werkers een bioscoopzaal in elkaar, met lampenkappen en kleurrijke zitjes. Het hoeft geen betoog dat de bouwers de gezelligheid van een filmlocatie prioritair stelden.
Tijdens een lunchpauze was Pjotr Durleteen (PD) - een JEFF-medewerker – bereid om enkele vraagjes te beantwoorden.
FILMMAGIE – Hoe ben je hier terecht gekomen ?
PD – 4 jaar geleden maakte ik deel uit van de jongerenjury en dat was me best wel bevallen. Na het festival werd me gevraagd of ik wou blijven meehelpen en dat heb ik dus gedaan.
FM – Wat is je taak hier eigenlijk ?
PD – Allerhande. Er zijn niet zoveel afgeronde taken die door één iemand worden gedaan. Soms is dat een film inleiden, soms een interview met een van de gasten, of de films van CUT THE CRAP (een onderdeel dat specifieke jeugdfilms aanbiedt), soms de Nederlandse ondertiteling verzorgen.
FM– Geen gemakkelijke klus ?
PD – Meestal is het geen probleem, behalve wanneer het films zijn met onbekende talen. Je weet niet wat er gezegd wordt en je kan ook niet altijd blind op de Engelse ondertitels vertrouwen, want die willen ook wel eens flarden dialoog weglaten en wanneer ze dan wel in het Nederlands worden vertaald zit je dus wel met een probleem.
FM – Dank je wel en smakelijk eten.

Waar vele grote filmfestivals een voorbeeld aan kunnen nemen is de vertoning van een kortfilm bij een hoofdfilm. Bij JEFF wordt niet zomaar iets vertoond, nee, de voorfilm past op de een of andere manier bij de hoofdfilm, hoewel dat op het eerste gezicht niet altijd even vanzelfsprekend is.

Zo werd bij de prijs van de Antwerpse kinderjury MUNE DE BESCHERMER VAN DE MAAN (foto) van de Franse filmmakers Alexander Heboyan & Benoit Philippon, een animatiefilm die inhoudelijk met ideeën van de Gilgamesh, de Edda en verscheidene scheppingsverhalen verwerkt tot een kleurrijke actiefilm, RHAPSODY IN PINK vertoond. In die korte film deed onze Bram Mondy ongeveer alles zelf. Het verhaal over een oude pianist die terugdenkt aan zijn grote liefde van weleer, lijkt ogenschijnlijk weinig met de hoofdfilm te maken te hebben maar dan komt die mooie slotscène...

De prijzen voor de beste kortfilms gingen overigens allemaal naar Belgisch werk met LE PLI DANS L'ESPACE van Ann-Julie Vervaeke, TRAIN DE VIE van Lisa Matuszak, DANSE MACABRE van Michael Van Ostade en DE WET VAN DE STERKSTE van Pascale Hecquet.

De lieveling van het publiek dit jaar was STORMWIND II van de Duitse Katja von Garnier, waarvan het eerste deel in 2014 ook al de publieksprijs won bij JEFF. Het vervolg is – en dat is wel vaker zo – iets minder dan het vorige deel. Dankzij een verbluffend dressuurnummer en een ontluikende romance aan het slot is het wachten tot deel drie.
De professionele ECFA-jury bekroonde – net zoals de jury in Berlijn vorig jaar - MY SKINNY SISTER van de Zweedse Sanna Lenken, over een talentrijk schaatsend meisje dat met anorexia te kampen krijgt. De pijnen van een onzekere tiener, die ten koste van haar gezondheid rekening moet houden met prestatiedruk en met de wens om aan de top te blijven.
Nog even naar de sectie CUT THE CRAP, met tienerfilms die veelal problemen van de doelgroep aankaarten. Jongeren en zelfmoord is er zo een met ABOUT A GIRL van Duitser Mark Monheim als een goed voorbeeld. Een zelfmoordpoging mislukt, maar de volwassenen die willen helpen, zonder te weten hoe, de plaaggeesten op school en de snel veranderende wereld rond de tieners zorgen niet meteen voor veel evenwicht.
In een drieluik korte documentaires ten slotte viel DE LEEUW EN DE DAPPERE MUIS van de Nederlandse Els van Driel op, naarr een bekende fabel van Aesopus. Het is het aandoenlijke verhaal van de kleine Syrische Nora, die creatief in een Jordaans vluchtelingenkamp tekeningen maakt op alles wat los en vast zit, zelfs op de camera en droomt om een tekenacademie voor meisjes te beginnen. Heel andere koek dan ons Westerse jongeren, die badend in luxe het niet meer zien zitten.

Palmares

Professionele jury (ECFA-jury):
Beste langspeelfilm: My Skinny Sister – Sanna Lenken (Zweden, Duitsland)
Beste kortfilm : Le pli dans l’espace – Ann-Julie Vervaeke (België)
Kinderjury Antwerpen:
Beste langspeelfilm: Mune, de beschermer van de maan – Alexander Heboyan en Benoît Philippon (Frankrijk)
Beste kortfilm: Train de Vie – Lisa Matuszak (België)
Kinderjury Brugge:
Beste langspeelfilm : De onzichtbare jongen – Gabriele Salvatores (Italië)
Beste kortfilm: Danse Macabre – Michael Van Ostade (België)
Bedfilmpretjury:
Beste kortfilm: De wet van de sterkste Pascale Hecquet (België)
Publiek:
Beste langspeelfilm: Stormwind II – Katja von Garnier (Duitsland)

Geschreven door ZENO CORNELIS