Prijs l’Age d’Or en filmvondsten

“De film L’âge atomique (foto) van de Franse cineaste Héléna Klotz, de dochter van Nicolas ‘La question humaine’ Klotz, werd uitgeroepen tot de L’Age d’Or prijs 2012 omdat “het de existentiële malaise van twee jonge mannen in beeld brengt én om het dubbelzinnige en mysterieuze klimaat waarin de scheidslijn tussen realisme en magie vervaagt”. Aldus de juryvoorzitter/filmregisseur Fien Troch. Na de Fipresci-prijs in Berlijn en de prestigieuze Jean Vigo Prijs in Frankrijk nu eens een geldprijs voor een nachtelijke odyssee van twee jonge poseurs die vol van zichzelf én van enkele red bull cocktails een nachtje doorzakken in Parijs. Een jongerenschets met als motor een gespeeld doodsverlangen een gevolg van een totale desinteresse in wat dan ook, ondersteund door een gothic getinte soundtrack.

Een van de twee Filmvondsten was voor Zhit (Leven) van de Rus Vasily Sigarev waarin het memento mori (leef maar vergeet niet dat het leven eindig is) werd samengebald in een groezelige sfeertje dat veel weg had van een ultieme depressie. Een gitzwarte trilogie ook, al waren de verhalen tot een heuse ‘condamné a vivre’ verweven.

De andere Filmvondst bleek Los Salvajes (The Wild Ones) van de Argentijn Alejandro Fadel, het relaas van een handvol jonge criminelen die uit de gevangenis weten te ontsnappen. Tal van filmgenres schuiven intussen voorbij, van documentaire, via impressionistische schilderachtigheid tot hallucinante sacraliteit. Dat alles uitmondend in een alles door vuur verterende finale. Het geheel steunt op een verbluffende cinematografie van Julian Apezteguia. Een vergelijking met Reygadas’ Japon is niet helemaal onterecht.

Het publiek tenslotte was het meest bekoord door Les Invisibles van Sébastien Lifshitz, de enige documentaire uit het twintigtal films. Een opeenstapeling van getuigenissen van oude(re) holebi’s, doorsneden met vintage beelden die voor wat adempauze zorgen. Homoseksualiteit mag dan in de jaren 60 een stevig onderwerp van discussie zijn geweest, getuige een foto van twee dansende mannen in de Paris Match, intussen zijn we wel 50 jaar (!) later. Vraag is: heeft deze film vandaag enige actualiteitswaarde?

Geschreven door ZENO CORNELIS