Punto de Vista: documentaire perspectieven

In het institutionele filmaanbod wordt de documentaire vaak stiefmoederlijk behandeld. Een gelukkige uitzondering daarop vormt CINEMATEK in Brussel, dat het genre geregeld in de schijnwerpers plaatst. Een en ander mag ook blijken uit het minifestival Punto de Vista, dat van 18 tot 20 januari plaatsvindt.

Het gaat meer bepaald om een ‘wedstrijd op verplaatsing’ van het gelijknamige documentairefestival uit de Noord-Spaanse stad Pamplona. Zelf definieert Punto de Vista (Spaans voor ‘standpunt’) zich als een festival dat zich richt op non-fictiefilm. De naam is een eerbetoon aan de Franse cineast Jean Vigo (bekend van A propos de Nice, Zéro de conduite en L’atalante), die film definieerde als een ‘point de vue documenté’. Sinds zijn oprichting in 2005 heeft het festival zich opgeworpen als een van de boeiendste Europese evenementen betreffende het raakvlak tussen documentaire en experimentele film. In Brussel wordt een staalkaart van de recentste festivaleditie getoond, aangevuld met pareltjes uit de collectie van het Koninklijk Belgisch Filmarchief.

Dat objectief verslag uitbrengen over de realiteit daarbij niet aan de orde is, wordt meteen duidelijk in de openingsfilm. In Young and Beautiful (een ironische verwijzing naar de gelijknamige song van Elvis Presley uit de film Jailhouse Rock) stelt Marina Lameiro scherp op een reeks vrienden van haar, die bewust de marge van de maatschappij opzoeken. In de module New Resistances Post 68 wordt, een halve eeuw na de Parijse studentenrevolte, gezocht naar nieuwe uitingen van filmisch protest. Dat is vaak het werk van militante collectieven (bijvoorbeeld het Mexicaanse Los Ingrávidos) of cineasten die om diverse redenen hun thuisland moesten verlaten (Hiwa K., belit sağ).

Uniek voor Brussel is het onderdeel Placing the Body, waarin sterk lichamelijk werk van grote namen van de experimentele film (Maya Deren, Marie Menken, Chantal Akerman) wordt geplaatst naast werk van hedendaagse vrouwelijke cineasten. Een experimentele aanpak wordt ook gehuldigd in 26 rue Saint-Fargeau (Margaux Guillemard), over het reilen en zeilen in een Parijs woonblok. Dat project kwam tot stand als geluidsfilm, pas in tweede instantie werden er ook beelden bij gedraaid. Echoes of Silence is het zelden vertoonde debuut van Peter Emmanuel Goldman, die zich met Wheel of Ashes (1968) een tijdje opwierp als het grote nieuwe talent van de Amerikaanse underground, alvorens zijn aandacht naar de journalistiek te verleggen.

Diverse voorstellingen worden bijgewoond en/of ingeleid door de auteurs. Alles bij elkaar genomen is Punto de Vista een mooie gelegenheid om de films van intussen bekend geworden experimentele cineasten op het grote scherm te zien (het formaat waarvoor het oorspronkelijk was bedoeld) en tegelijk kennis te maken met de nieuwste generatie documentaristen (die vaak op nieuwe dragers werken en zich niet tot het witte doek beperken).

Meer informatie

Beeld: Young and Beautiful

Geschreven door GORIK DE HENAU
 
onomatopee