Rotterdam zet films in de kijk 'met een hoek af'

Het Filmfestival van Rotterdam loopt stilaan naar zijn einde, naar zijn ontknoping zeg maar. Tot nog even enkele zeer eigenwijze, eigengereide films signaleren die allicht nergens een distributeur gaan vinden maar die om een of andere reden toch wel boeiend én relevant zijn.

Ramon Gieling heeft elk jaar wel een film op het filmfestival, doch zelden van het gehalte van ERBARME DICH - MATTHAUS PASSION STORIES (foto). Dat stuk is overbekend en iedereen zal ooit wel eens de box met vier elpees gekocht hebben als cadeau. De Nederlandse filmmaker opteerde voor een zeer persoonlijke benadering. Aan de hand van intieme getuigenverklaringen, die als introductie fungeren voor een stukje uit het werk, wordt de kijker deel van de muziek die het leven van de bewuste personen compleet veranderde, of er zelfs voor zorgde dat de persoon in kwestie onder de levenden is. Als hoogtepunt moet zeker het daklozenkoor worden vermeld dat ook een aria voor zijn rekening neemt. Zeer imponerend. De film is een evocatie, maar dus wel met een hoek af dat wel, waar iedereen met volle teugen kan van genieten.

ICH SEHE, ICH SEHE zit in een nieuwe Rotterdamse selectie die 'Signals : realy? realy.' werd gedoopt en nogal wat dingen bevat waar men misschien best inog wedl n een wijde bocht omheen loopt. Roy Andersson zit daar evenwel ook bij. Bij nader uitvlooien bleek de Oostenrijkse prent, geproduceerd door Ulrich Seidl (van de Paradies-trilogie onder meer) daar tevens deel van uit te maken. Veronika Franz & Severin Fiala, laten ons kennis maken met een erg dominante moeder, die haar twee zoontjes stevig onder de knoet houdt. Is zij de moeder al dan niet? De jongens hebben zo hun twijfels omdat de moedervlek verdwenen is en bepaalde straffen voordien door haar nooit werden toegepast. Zij heeft een schoonheidsoperatie ondernomen en is daarvan nu herstellende. Tevens drukt de filmproducent in de loop van het discours zijn duimafdruk meer en meer door, waardoor naar het einde toe pas blijkt wat een grote hoek hier wel af is. Maar tegen die tijd heeft de stijlvolle verfilming en zeer intense be-leving iedereen al lang weten te overtuigen.

SANDA (Alive) is de nieuwe film van de Koreaanse filmer Park Jung-Bum, die in 2011 wist te verbazen met 'Journals of musan' het witte hondje... weet je nog? Deze keer eens te meer een sociaal drama van op de bodem van de maatschappelijke ladder. Een man die in de bouw werkt, helpt tijdens het winter bouwverlof op een boerderij van soyabonen & kaas, om zo zijn vrouw de nodige medicatie te kunnen bezorgen en hun dochtertje een menswaardig bestaan te geven. De vrouw is evenwel min of meer onhandelbaar en bijgevolg verliest haar man veel tijd met haar te zoeken. Opgenomen in Zuid-Korea in volle winterperiode is SANDA een bijna drie uur lang imposant werk. Het is altijd fijn om vast te stellen dat een jong talent kan bevestigen.

*De Eurimages co-productie winnaar is intussen ook bekend, het werd onze Natalie Teirlinck met TONIC IMMOBILITY, een prijs goed voor 20.000 euro. Er waren 24 filmprojecten geselecteerd. De Internationale Arte prijs kreeg Myroslav Slaboshpytskiy uit Oekraiene voor LUXEMBOURG en de Wouter Barendrecht prijs ten slotte was voor Cubaan Carlos Lechuga voor SANTA DELFIN.

Geschreven door ZENO CORNELIS
 
onomatopee