SHHH: filmgenot in overvloed in Oostende

Met stille film als uitgangspunt presenteert nomadisch filmplatform Monokino in Oostende een tweede editie van SHHH. Geen ‘Images d’Ostende’ van Henri Storck deze keer, wel een weekend lang stille film met live muziek, experimentele filminstallaties en een workshop voor kinderen en jongeren. Kabbelt doorheen het hele programma: een duidelijke voorliefde voor water.

Monokino nodigt liefhebbers van het beeld uit in samenwerking met Cinea, KAAP, PLAGKTOS en Mu.ZEE om van 11 tot 13 september af te zakken naar de Vlaamse kust. Op verschillende plekken in Oostende verwelkomt SHHH gedurende drie dagen een divers programma onder het motto dat “stille film honderd jaar later allesbehalve stofferig is, maar even ontroerend en opwindend als altijd”. Het kloppende hart van het evenement is Lonesome, een stille film uit 1928 van de Hongaarse Hollywoodregisseur Paul Fejos die zich afspeelt in New York, op 4 juli, de nationale feestdag in de VS. Er mag dus stevig gefeest worden: hoewel de film voor Universal gedraaid werd, zegeviert het experiment. Fejos haalt het onderste uit de kan van de vroege filmtechnieken voor deze schitterende stadssymfonie.

Dat film een feestelijke ervaring met zich meebrengt, benadrukt het programma van SHHH. De projectie gebeurt op 16 of 35 mm en wordt vergezeld van live muziek. Naast Lonesome, die Hilde Nash muzikaal begeleidt, speelt Ben Bertrand, die met zijn klarinet eerder dit jaar te zien was op het Brusselse festival The Sound of the Belgian Underground, een drieluik aan kortfilms. Die films lopen van de jaren 80 tot 2013 en van de Seine in Parijs tot de Pond and Waterfall (1982) van Barbara Hammer.

Op SHHH blijft geen beeld veraf of stil. In de installatie Touchtone (2019) van Wim Jansen maakt de film letterlijk zijn eigen live soundtrack: in de film leert een jongen een wijnglas ‘zingen’ door met zijn vingers rond de rand te gaan. Dat wijnglas staat in contact met de projector waarop de film wordt afgespeeld. Wanneer de film over de glasrand glijdt, ‘zingt’ de film. In de workshop Kids on film in Mu.ZEE kunnen kinderen in aanraking komen met echte filmrol en die beschilderen, bekrassen en bewerken tot hun eigen tastbare filmwerk. SHHH onderstreept daarmee het belang van niet alleen ogen, maar ook oren en handen bij een filmervaring. Mede-Monokino-oprichter Anouk de Clercq zei daarover in een recent interview met Filmmagie (FM 707): “Een rol film is tactiel. Het heeft iets breekbaars en dus menselijks. Het is ook veranderlijk. Hoe gek ik ook ben van de digitale mogelijkheden om audiovisuele experimenten te doen, toch is het tactiele van film heel bijzonder, romantisch en magisch.” Hoera voor het hoogtij van de magische cinema!

Meer informatie over SHHH vind je op de website van Monokino.

Beeld: Lonesome

Geschreven door CAMILLA PEETERS
 
onomatopee