Slot eerste Brussels International Film Festival

Met twee terechte winnaars sluit het nieuwe Brussels International Film Festival (BRIFF) af. De Iraanse film NO DATE, NO SIGNATURE van Vahid Jalilvand was goed voor de Grote Prijs van de internationale competitie en in de nationale competitie won de succesdocumentaire van het voorjaar, NI JUGE, NI SOUMISE van Yves Hinant & Jean Libon.

De winnende film NO DATE, NO SIGNATURE is een pareltje. Een arts die op terugweg naar huis een ongeval veroorzaakt, wordt geconfronteerd met kleine oorzaken maar grote gevolgen. Op het eerste gezicht lijkt de schade beperkt, maar de volgende dag overlijdt het zoontje van de aangereden familie. De autopsie brengt aan het licht dat het jongetje stierf aan een voedselvergiftiging. De vader had namelijk kippen gekocht die niet vers geslacht waren. De dokter twijfelt aan die doodsoorzaak en gaat zelf op onderzoek uit. Dat speurwerk levert heerlijke cinema op. Sober verteld komen telkens nieuwe elementen aan het licht, waardoor ook bij de toeschouwer de twijfel over de ware doodsoorzaak groeit.

Al even indrukwekkend was THE GUILTY van de Deen Gustav Möller. De hele film speelt in een alarmcentrale van de politie, waar een geschorste agent – in afwachting van zijn proces – telefoonoproepen beantwoordt. Een lowbudgetfilm, al is dat niet te merken. Vanaf het ogenblik dat er een oproep komt van een ontvoerde vrouw wordt het een heuse thriller, Hitchcock waardig, die iedereen naar de punt van zijn stoel zal doen schuiven. Begin dit jaar was THE GUILTY al goed voor de publieksprijs op het festival van Rotterdam, in Brussel kozen twee tv-stations – zowel RTBF als BETV – om de thriller aan te kopen voor uitzending. Maar eerst is hij nog te zien in de bioscoop, vanaf 18 juli.

Met wat protest bij de opening van hert festival wegens te weinig vrouwelijke filmmakers op het programma – wat Terry Gilliam overigens goed wist te pareren – en sterren op de rode loper onder wie de Italiaanse diva Claudia Cardinale, Gérard Depardieu en Sergi Lopez heeft het BRIFF zijn start zeker niet gemist. Alle begin is moeilijk. Een huizenhoog cliché, maar het geldt ook voor filmfestivals. Nadat het in 1974 opgerichte Brussels Film Festival (BRFF) vorig jaar pardoes zonder subsidies werd gezet, nam het nieuwe BRIFF de zomerse periode eind juni over. Het festival vond plaats op zes verschillende locaties in de Brusselse binnenstad, inclusief de gloednieuwe cinema Palace. De mix van gloednieuwe en recente films met oude(re) klassiekers – dat blijkt het concept van het BRIFF te zijn – biedt mogelijkheden, zeker ook op het vlak van uitgenodigde gasten.

Minder gewelddadig (hoewel) dan Gomorra en zonder de teugelloze fantasie van Tale of Tales is DOGMAN van Matteo Garrone, over een hondentrimmer in een afgelegen negorij van een Italiaanse kuststad. De in Cannes gelauwerde hoofdacteur Marcello Fonte deed er niet alleen op het scherm maar ook in BOZAR alles aan om Roberto Benigni te imiteren. Toch is de zwarte humor in DOGMAN slechts een kapstok. Een hond kan zowel zeer trouw als kwaadaardig zijn en met een letterlijk zware jongen (net uit de gevangenis) als onderdrukker is Marcello van meet af aan een underdog. Deze film over loyaliteit, vriendschap en angst krijgt vanaf 1 augustus een bioscooprelease.

Op het BRIFF was met SHÉHÉRAZADE van de debuterende Jean-Bernard Marlin ook nog een uitmuntende liefdesfilm te zien (zie ook ons Cannesverslag). De jongen Zach – meer in beeld dan zijn liefje Shéhérazade – komt uit de gevangenis, maar de maatschappij hoeft hem niet meer. Zelfs als drugdealer kan hij niet meer aan de slag. Om den brode wordt hij ten einde raad pooier. Wanneer de liefde ten slotte overwint, is het duidelijk dat we dit jaar niet veel mooiers dan SHÉHÉRAZADE te zien zullen krijgen. Wij hadden een gesprekje met de regisseur in Flagey.

Waarom ben je films beginnen maken?

Van jongs af aan was ik al geboeid door film. Eerst op tv en nadien in de bioscoop. Op school kwam ik in contact met het werk van David Lynch en Ken Loach en bekwaamde me in de technische kant van het filmen, daarna pas ging ik me richten op het scenario.

Waarom begint SHÉHÉRAZADE met zwart-witbeelden?

Het zijn documentaire beelden van Marseille en de gastarbeiders die er destijds ontscheepten. De stad zelf speelt ook een rol in de film en daarom wou ik dat in de film. Overigens zijn er wel meer verwijzingen, zo is de openingsscène een knipoog naar Scarface (Brian De Palma, 1983) en leunt de film sterk aan bij het Italiaanse neorealisme, met Accatone van Pasolini als groot voorbeeld.

Hoe verliep de casting?

Iedereen werd van de straat geplukt en daarna volgden twee maanden van intensieve repetitie om de gewenste emotie te verkrijgen en de dialogen onder de knie te hebben. Die dialogen moesten in hun eigen taal – de straattaal – zijn, die klonk het meest natuurlijk. De acteurs speelden in feite gewoon zichzelf.

Is er veel geïmproviseerd?

Niks eigenlijk. Alles was uitgetekend in de storyboards. Daarom lijkt bijvoorbeeld de scène van Zach bij zijn moeder (in tegenlicht) op een lucky shot, maar dat was niet zo. Ik wist precies wat het effect zou zijn.

 

Palmares

Internationale competitie

Grote Prijs: NO DATE, NO SIGNATURE van Vahid Jalilvand

Juryprijs: MANUEL van Dario Albertini

Publieksprijs: POSOKI (Directions) van Stephan Komandarev

Europese competitie

Grote Prijs: LES GARÇONS SAUVAGES van Bertrand Mandico

Juryprijs: THE RETURN van Malene Choi Jensen

Speciale vermelding van de jury: SHÉHÉRAZADE van Jean-Bernard Marlin

Nationale competitie

Grote Prijs: NI JUGE, NI SOUMISE van Yves Hinant & Jean Libon

Publieksprijs: LA GRAND-MESSE van Valéry Rosier & Méryl Fortunat-Rossi

Speciale vermelding van de jury: CERES van Janet van den Brand

RTBF- en BeTV-prijs: THE GUILTY van Gustav Möller

 

Beeld: NO DATE, NO SIGNATURE

Geschreven door ALFONS ENGELEN
 
onomatopee