Sterke Quinzaine in Flagey

Als de zomervakantie voor de deur staat, laat Flagey in Brussel steevast een selectie Quinzainefilms binnen. Blikvanger dit jaar is THE LIGHTHOUSE, maar er is nog meer.

Vijftig jaar geleden werd tijdens de filmfestiviteiten in Cannes voor het eerst het onafhankelijke festival-in-een-festival Quinzaine des Réalisateurs georganiseerd. De alternatieve sectie kwam tot stand na de stakingseditie in mei ’68 en zou altijd het statuut van buitenbeentje blijven omarmen. De Quinzaine is vooral een kweekvijver voor revelaties, veel meer dan een ontmoeting met de gevestigde orde. Legendarisch zijn wel de verhalen over latere Gouden Palmwinnaars als Scorsese, Loach en de broers Dardenne die via de Quinzaine in Cannes werden gelanceerd.

Afgelopen mei organiseerde CINEMATEK nog een terugblik op de eerste editie in 1969, tijdens de eerste week van juli in Flagey is het de beurt aan de nieuwe lichting. De meest in het oog springende film is THE LIGHTHOUSE van Robert Eggers, die met zijn historische heksenhorror The Witch al wist te bekoren. Zijn tweede film, voorlopig nog zonder Belgische bioscooprelease, plaatst Robert Pattinson en Willem Dafoe alleen op een vuurtoreneiland. In onze Cannesverslaggeving schreven we over THE LIGHTHOUSE: “De nachtmerrieachtige fotografie vindt haar evenknie in de dreigende klanken van componist Mark Korven en sound designer Damian Volpe. Tussen de diep grommende misthoorns door debiteert Dafoe monologen in een archaïsch Engels dat is ontleend aan het literaire werk van Herman Melville en Sarah Orne Jewett, en aan laat-19de-eeuwse interviews met zeelui. Ondergedompeld in al die stilistische virtuositeit schuilt een treffen tussen twee haantjes-de-voorste die zich verliezen in mythische mannelijkheid. Tot zeemeeuwen ten slotte het laatste woord hebben.”

THE LIGHTHOUSE slaat de brug tussen Duits expressionisme uit de jaren 20 en hedendaagse horror. Nog meer horror is te verwachten bij het efficiënte WOUNDS van Babak Anvari, ondertussen aangekocht door Netflix. Bloed vloeit ook in het Braziliaanse SEM SEU SANGUE (Sick, Sick, Sick) van Alice Furtado, al gaat die bovenal over de obsessieve liefde van een tienermeisje voor haar aan hemofilie lijdende vriend. Ze neemt haar toevlucht tot voodootechnieken, maar het bloederige resultaat daarvan wijst er vooral op dat je verlies een plaats moet kunnen geven. Ook ZOMBI CHILD van Bertrand Bonello (L’apollonide, Nocturama), later deze zomer in de bioscoop te zien, doet een beroep op voodoo, zij het dan in de oorspronkelijke, Haïtiaanse zombietraditie. Zijn deels op feiten gebaseerde verhaal switch tussen hedendaags Frankrijk en historisch Haïti in een reflectie op kolonialisme en slavernij (zie ons Cannesverslag).

Voor een portie horror is ook Robert Rodriguez altijd wel te porren. Hij was in Cannes voor een masterclass en stelde RED 11 voor, naar verluidt gemaakt voor het luttele budget van 7000 dollar. De psychologische thriller speelt zich af in de farmaceutische industrie en is gebaseerd op Rodriguez’ eigen ervaring. Nog een film met een gewelddadige inslag én cultpotentieel is de opener van de Quinzaine dit jaar (zie hier), de metafilmische satire LE DAIM van Quentin Dupieux (Rubber, Au poste). Twee sterren aan het Franse acteursfirmament, Jean Dujardin en Adèle Haenel, figureren in een humoristisch steekspel tussen de hoogmoed van een aspirant-filmmaker en een moordzuchtig cowboyvestjes. Met franjes.

Bij de Japanse cultcineast Takashi Miike vliegen ook al eens lichaamsdelen door de lucht. Zijn yakuzafilm FIRST LOVE toont de veelfilmer in goeden doen, met stevige actie én een verrassende geanimeerde sequentie. Ook een cultcineast, maar dan van een heel andere orde, is de Filippijn Lav Diaz. Met ANG HUPA presenteert hij zijn nieuwste, in prachtig zwart-wit gefotografeerde film. Ditmaal graaft hij niet in het gewelddadige verleden van zijn thuisland, maar richt hij de blik op de toekomst, waarin in het jaar 2034 natuurrampen de mensheid in duisternis hullen.

Tussen alle geweld, horror en rampspoed springt het Chinese TO LIVE TO SING uit de band als een eerder traditionele arthousevertelling over een klassiek volksoperagezelschap dat zijn activiteiten moet staken omwille van een oprukkende stadsvernieuwing. “Regisseur Johnny Ma zet de mercantiele, meetbare blik op cultuur tegenover het gemeenschapsvormende karakter ervan”, schreven we in ons Cannesverslag over enkele opvallende Chinese films.

Deze en andere films bieden in Flagey een staalkaart van een sterke editie van de Quinzaine. Daar mogen we zeker ook de Brusselse roadmovie GHOST TROPIC van Bas Devos (zie hier) bij rekenen. Die is nu nog niet te zien in Flagey, maar zal dit najaar naar onze bioscopen komen.

Het Quinzaine-programma in Flagey loopt van 1 tot 7 juli. Het volledige aanbod en tickets zijn te vinden op hun website.

Geschreven door BJORN GABRIELS
 
onomatopee