TIFF 2020: Cowboys met mondmaskers

In Canada werden de oostelijke provincies het hardst getroffen door de coronapandemie. Steden als Toronto en Montreal kregen het, in vergelijking met Vancouver aan de Westkust, bijzonder zwaar te verduren. Het verrast dus niet dat de Bell Lightbox, de hoofdzetel van TIFF, als vijfschermenbioscoop in een grootstedelijk centrum sinds midden maart de deuren gesloten hield.

Vanaf vandaag komt daar verandering in. De 45ste editie van het Toronto International Film Festival gaat vanavond van start en consolideert daarmee de vele veranderingen van de voorbije maanden. In juni kondigde het TIFF het ontslag van 31 medewerkers aan. Een maand later lanceerde de organisatie, in aanloop naar het festival, haar eigen digitale streamingplatform. Daar vinden Canadezen, en internationale festivalgangers met een VPN-verbinding, straks een deel van het festivalprogramma. Net als op de Mostra in Venetië is dat aanbod aanzienlijk geslonken. Terwijl er op het festival doorgaans meer dan driehonderd langspeelfilms vertoond worden, bestaat het TIFF-programma nu uit een vijftigtal films.

Met mondmaskers, drive-inbioscopen en openluchtvertoningen zal de sfeer ter plekke helemaal anders zijn, maar TIFF is onder meer gesterkt door de samenwerking van de grote herfstfestivals (Venetië, New York en Telluride, dat intussen afgelast werd) die concurrentie en exclusiviteit aan de kant laten om samen aan de weg te timmeren. Een flink aantal films komen voor een Noord-Amerikaanse première aangewaaid uit Venetië (zie hier). Dat zijn potentiële fictiekleppers als NOMADLAND van Chloé Zhao, PIECES OF A WOMAN van Kornél Mundruczó en THE DISCIPLE van Chaitanya Tamhane. Bij de documentaires duiken zo NOTTURNO van Gianfranco Rosi en CITY HALL van Frederick Wiseman op.

Andere TIFF-selecties dragen dan weer het Cannes-label. Na Jagten (2012) werken Deense landgenoten Mads Mikkelsen en Thomas Vinterberg opnieuw samen. In ANOTHER ROUND wedden vier jeugdvrienden dat hun leven erop vooruitgaat door het alcoholgehalte in hun bloed constant te houden. In AMMONITE van Francis Lee (God's Own Country, 2017) wordt de 19de-eeuwse Britse paleontoloog Mary Anning (Kate Winslet) verliefd op haar assistent (Saoirse Ronan). Tussen de documentaires vinden we de allereerste Congolese film die in de officiële selectie van Cannes opgenomen werd. Dieudonné Hamadi vertelt met DOWNSTREAM TO KINSHASA (En route pour le miljard) een verhaal van weerbaarheid en herstelbetalingen. Ook de charmante tachtigjarigen uit THE TRUFFLE HUNTERS mochten dit jaar de Croisette niet op. In deze gestileerde Sundancedocumentaire gaat het Amerikaanse duo Michael Dweck en Gregory Kershaw in Piemonte op zoek naar il tarfufo bianco, de onooglijke maar peperdure witte Alba-truffel.

Twee zwarte actrices zetten de regisseurspet op, maar het is Spike Lee die met AMERICAN UTOPIA, een live opname van een Broadwayshow van David Byrne, voor de openingsfilm zorgt. In BRUISED vertelt Halle Berry het verhaal van een moeder die highkicks uitdeelt in een MMA-kooi, terwijl Cassius Clay in Regina Kings regiedebuut ONE NIGHT IN MIAMI bokskampioen wordt en dat viert met vrienden Malcolm X, Jim Brown en Sam Cooke. De twee vrouwen zetten de wereld van de gevechtssport op stelten en intussen springt in CONCRETE COWBOY zowaar Idris Alba op een paard. Voor zijn debuutfilm haalde Ricky Staub onder meer inspiratie bij de zwarte stadsruiters van Philadelphia. CONCRETE COWBOY is waarschijnlijk de grootste blikvanger op TIFF. Al zal FAUNA, de nieuwste film van Nicolás Pereda, bij sommigen ook hoog op de lijstjes staan.

Of herfstfestivals totaal onverantwoord, dan wel heel moedig zijn, laten we nog even in het midden. Als beweegreden luidt alvast bij TIFF de wil en verantwoordelijkheid om een nationale filmindustrie en een lokale stadseconomie draaiende te houden. Het drukbezochte festival is doorgaans een belangrijk lanceringsplatform voor een verse lading Canadese films. Zo vielen vorig jaar de excellente films Anne at 13,000 ft (Kazik Radwanski), The Twentieth Century (Matthew Rankin) en Murmur (Heather Young) er terecht in de prijzen. Van de mooie alliteratie 'Celebrate Canadian Cinema' blijft dit jaar niet veel overeind, maar met Tracey Deer en Michelle Latimer zet het festival wel in op twee vrouwelijke First-Nationsfilmmakers. Met de fictiefilm BEANS keert Deer terug naar de zomer van 1990. Tijdens de Oka Crisis, een dispuut over landeigendom in Quebec, draaien barricades en aanvaringen tussen de Mohawk-gemeenschap en de regering-Harper uit in een gewapend conflict. Voor haar documentaire THE INCONVENIENT INDIAN baseerde Latimer zich op het gelijknamige boek van Thomas King. Ook zij bestudeert de tentakels, en desastreuze gevolgen, van de culturele kolonisatie in Noord-Amerika.

De 45ste editie van het Toronto Film Festival loopt van 10 tot 19 september. Meer informatie vind je hier.

Beeld: Concrete Cowboy

Geschreven door INGE COOLSAET
 
onomatopee