Torino Film Festival 37: Palmares en uitschieters

Een filmfestival met een overaanbod aan secties bijwonen is een kwestie van keuzes, voorkeuren, beschikbaarheden en toeval. Aldus miste ik de winnaars van de competitie tijdens Torino Film Festival (22-30 november), maar waardeerde ik wel enkele opmerkelijke producties in de kantlijn.

In hoofdcompetitie maar niet bekroond is FIN DE SIGLO (Fin de siècle) van de Argentijnse Lucio Castro, gesitueerd in Barcelona. De film opent met de dertiger Ocho die uit het treinstation komt en op zijn gemak door de stad wandelt, hier en daar stopt voor een foto met zijn gsm, om intrek te nemen in een Airbnb-appartement. Vanop zijn balkon wordt hij aangetrokken door een leeftijdsgenoot in Kiss-T-shirt op straat. De twee eindigen passioneel in bed. Een avontuurtje. Maar Ocho en Javi ontmoeten elkaar nog eens en delen hun levenservaringen: werk, relaties, kinderen ... In een volgende scène bezoekt Ocho een jeugdvriendin Sonia, die een nieuwe vriend heeft met de naam ... Javi. Bovendien lijkt hij verdomd veel op de Javi aan het begin van het verhaal. Tijdens de voorstelling vroeg een collega me enige houvast over de vertelling. Ik hou van filmverhalen die een inspanning vragen van de kijker om zin te geven aan een complexe verhaalsstructuur. Hier over de relativiteit van relaties (“we are all humans”) en toch hun oprechtheid, en alles bij elkaar de behoefte aan verbondenheid, in welke richting dan ook.

In twee Latijns-Amerikaanse producties stond familie centraal, zij het met een zeer verschillende aanpak. In competitie de niet-bekroonde Chileense film ALGUNAS BESTIAS (Some Beasts) van Jorge Riquelme Serrano, waarin een familiereünie op een eiland uitdraait op een bitsige confrontatie tussen drie generaties en bovendien op meerdere incestueuze relaties. Letizia Jorge gebruikt dan weer komedie in de Uruguaiaans-Argentijnse Film Lab-productie ALELÌ om drie generaties deels tegen elkaar op te zetten, deels zich te laten verzoenen.

Een complexe maar intrigerende structuur biedt ABOU LEILA (TorinoFilmLab) van Amin Sidi-Boumédine, een Fransman met Algerijnse roots. De film opent met een terroristische aanslag op een advocaat in Algiers, 1994. Van een rechtlijnige vertelling over de zoektocht naar de dader, Abou Leila, verschuift het verhaal naar de psyche van politieagent S. en zijn jeugdvriend Lofti, die hem wil beschermen. De film is een ingewikkelde verstrengeling van persoonlijke en politieke motieven (de opkomst van het islamitische integralisme), in extremis verwikkeld in volks(bij)geloof waarin (min of meer zoals in een andere FilmLab-productie A FEBRE) de vraag blijft over wie tussen mens en dier de overhand heeft.

Soms is het de moeite stil te staan bij een titel. De met een ondergeschikte prijs bekroonde Tunesische competitiefilm NOURA RÊVE (de titel van de film bij release) heeft een andere invalshoek dan de festivaltitel LE RÊVE DE NOURA. De festivaltitel heeft iets van een bijna onbereikbaar ideaal, terwijl de originele titel hoop oproept. De protagonist Noura probeert zich te onttrekken aan de mishandelingen van haar echtgenoot, een kleine tot de gevangenis veroordeelde crimineel, om een nieuw leven te starten. Tot iedereen, ook wel: de mannencultuur, zich afkeert van haar, uit vrees voor een schandaal. Een #metoo-epigoon? De film heeft een Franstalig-Belgische release vanaf 22 januari.

Wat de bekroonde competitiefilm betreft, valt op dat  IJsland een opkomend fictieland is. De beste TFF-37-competitiefilm was de politier HVÍTUR, HVÍTUR DAGUR (A White, White day, Belgische release in maart 2020) van Hlynur Pálmason over de obsessie van een gepensioneerde agent die een dorpsbewoner ervan verdenkt een relatie te hebben gehad met zijn overleden vrouw. Het publiek koos voor de Amerikaanse MS. WHITE LIGHT van Paul Shoulberg, een tragikomische reflectie over de relatie tussen leven en dood: de protagonist lukt het terminale patiënten te verzoenen met hun lot, terwijl zijzelf er niet in slaagt haar leven te organiseren.

Palmares

Beste Film: HVÍTUR, HVÍTUR DAGUR van Hlynur Pálmason
Fondazione Sandretto Re Rebaudengo Award: LE RÊVE DE NOURA van Hinde Boujemaa
Beste Actrice: Viktoria Miroshnichenko en Vasilisa Perelygina in Beanpole van Kantemir Balagov
Beste Acteur: Guiseppe Battiston en Stefano Fresi in Il grande passo van Antonio Padovan
Beste Scenario: WET SEASON van Anthony Chen
Publieksprijs: MS. WHITE LIGHT van Paul Shoulberg 
Beste Documentaire: 143 RUE DU DESERT van Hassen Ferhani
FIPRESCI Award: LE RÊVE DE NOURA

Beeld boven: A White, White Day

Geschreven door MARCEL MEEUS
 
onomatopee