Toronto: dubbele dosis sentiment

Liefdesverhalen in Toronto, ze nemen vaak verwachte wendingen. "So on and on it will always be / True love, true love", zong Bing Crosby al.

Andy Serkis is zowat de enige acteur die iedereen kent zonder ooit zijn gezicht gezien te hebben. De man achter Sméagol, Gollem en chimpansee Caesar vertelt in zijn regiedebuut het ware verhaal van de ouders van zijn beste vriend, filmproducent Jonathan Cavendish. BREATHE begint dan ook met de mededeling dat “wat volgt de waarheid is” en nog voor de generiek voorbij is, zit de idyllische kennismaking tussen Jonathans ouders Diana (Claire Foy) en Robin Cavendish (Andrew Garfield) er op. Amper getrouwd wordt Robin Cavendish geveld door polio. Verdict: totaal verlamd en voor de rest van zijn leven aan een hospitaalmachine gekluisterd.

Evenmin als ALS-patiënt Stephen Hawking aanvaardt Robin Cavendish een levenslange hospitalisatie waarbij poliopatiënten netjes op een rij worden opgeborgen, zoals in de kraakwitte Duitse kliniek die Robin bezoekt. Een ambulant beademingstoestel is de oplossing. Dankzij zijn technisch inventieve vrienden krijgen Robin en later ook andere zwaar gehandicapten hun vrijheid terug. Anders dan bij kosmoloog Hawking (zie het biografische drama The Theory of Everything), is het de liefhebbende echtgenote Diana die er de moed inhoudt tot de laatste euthanasiesnik. Bing Crosby mag dan ook twee keer met ‘True Love’ hun liefde bezingen. Pakkend, vertederend maar helaas ook dikwijls emotioneel over de top, zoals de scène met het Spaanse campingfeest en de digitale dubbelrol van Tom Hollander, die als identieke tweeling de tragische momenten moet opvrolijken.

Is BREATHE ‘jolly good, stiff upperlip British’, dan is THE MOUNTAIN BETWEEN US typische Hollywoodschmaltz. Hier zijn de twee geliefden, fotojournalist Alex Martin (Kate Winslet) en neurochirurg Ben Bass (Idris Elba), niet uit het leven gegrepen maar uit Charles Martins gelijknamige roman. De hoofdpersonages moeten dringend naar huis: Alex trouwt de volgende dag en Ben heeft een vroege operatie, maar hun vliegtuig vertrekt niet wegens een opkomende storm. Dan maar een privévliegtuig huren. Je kan het al raden: ze storten neer in de ruige besneeuwde bergen van Utah, nee, niet wegens de storm maar door een hartfalen. Zullen zij de dode piloot opeten, zoals in Alive? Of wordt het de hond? Want die moet nog dienstdoen als speurhond en … als Sprechhund. De vraag in dit romantische survivaldrama is niet zozeer of ze het zullen halen, maar wel of ze verliefd worden in deze benarde situatie.

De grootste verrassing echter is dat een van mijn lievelingsregisseurs instond voor de regie: de Nederlands-Palestijnse cineast Hany Abu-Assad van de twee prachtfilms Paradise Now en Omar. Abu-Assad is een erg geëngageerd regisseur die mij ooit vertelde dat hij een fervent lezer was van ons blad, toen nog Film en Televisie. Paradise Now en Omar waren beide genomineerd voor de Oscar voor Beste niet-Engelstalige film, maar Palestijnse films doen het nu eenmaal niet in Tinseltown. Misschien is hij daarom maar de Hollywoodtoer opgegaan en staat hij volgende keer klaar met een opvolger voor zijn twee pareltjes.

BEELD: BREATHE

Geschreven door KAREL DEBURCHGRAVE