Tribeca en Michael Haneke

Behalve enkele ontdekkingen bood Tribeca ook een verrassend portret van de veelgelauwerde Oostenrijkse filmer Michael Haneke.

SOME VELVET MORNING toont een uur en een half uit het leven van Velvet & Fred. Mooie Velvet ligt in de zetel naar klassieke muziek te luisteren wanneer de oudere Fred ineens onverwachts komt aanbellen. Alice Eve en Stanley Tucci spelen de pannen van het dak van het huis dat als enige locatie dient. Het scenario is fris en verrassend. Regisseur Neil Labute is vooral bekend om zijn ‘vrouwonvriendelijke’ films vang ik achteraf op, maar deze keer was dat niet. Hierover moet ik even nadenken… Was deze film nu vrouwonvriendelijk of niet? Labute toont een echte vrouw en een echte man zoals we ze uit clichés kennen. Maar de clichés kloppen hier. Ik vind Fred uit de film eerder vrouwonvriendelijk dan Labute zelf. Een ding is zeker. Dit is een film waarvan ik heb genoten, die ik graag eens op de planken zou willen zien, dat ook. Ik krijg zin in Labute’s vorige films. Hopelijk vindt SOME VELVET MORNING een Belgische distributeur! Een aanrader alvast!

In de Iraanse film TABOOR volgt Vahid Vakilifar een oude bebaarde man in een aluminiumpak. Doorheen een futuristisch Teheran gaat hij op een brommertje van de ene locatie naar de andere om kakkerlakken te verdelgen. We zien minutieus uitgekiende longshots die net iets te lang aanhouden om een publiek te blijven boeien. De zaal loopt druppelgewijs leeg. Ik blijf koppig zitten. Is het door mijn voorliefde voor Iran dat ik deze film toch weet te appreciëren? Of is het omdat ik achter elk shot een boodschap of symbool terugvind? Volgens Jessa Wildemeersch met wie ik de film zie, is deze film een verborgen aanklacht tegen het huidig regime. Volgens mij is het de nostalgie van de regisseur naar het vorige regime door zijn keuze om zijn interieurshots in bourgeois-huizen te draaien. Toch is de filmmaker geboren na de islamitische revolutie en heeft hij het vorige regime nooit bewust gekend,laat staan meegemaakt. Of is de film misschien een aanklacht tegen een nucleair Iran? Door het futuristische Teheran, waar geen kat op straat te bespeuren valt en waar wie nog overblijft sterft? Ik denk dat we het nooit zullen weten, al zeker niet van de regisseur die, als hij al een boodschap heeft, die zeker niet te grabbelen zal gooien, wil hij ooit nog een film maken in Iran. Ik blijf met een hoop vragen zitten. Iedereen zal een andere interpretatie hebben bij deze film. Het had bij mij een meditatief effect, een film die doet nadenken, een film voor wie houdt van verdoken symboliek en uiterst trage cinema.

MICHAEL H. PROFESSION: DIRECTOR werpt een verrassende blik op de bekende Oostenrijkse filmer Michael Haneke (foto). Yves Montmayeur volgde Haneke 15 jaar lang. De documentaire begint bij zijn meest recente film, Amour, vorig jaar goed voor de Gouden Palm in Cannes en dit jaar voor een Oscar ‘Amour, en gaat over zijn hele oeuvre terug tot en met zijn eerste film: Het zevende continent. We zien Haneke aan het werk als regisseur en docent en we ontdekken een goedlachse, zachte man, met humor en een enorm inlevingsvermogen. Een compleet ander beeld van een regisseur dan zijn films zouden doen vermoeden.

Geschreven door JULIE DE CLERCQ