Tribeca Filmfestival: het dagboek van Jessa Wildemeersch

Tribeca Film Festival
Manhattan
18-29 April 2012

TRIBECA FILMFESTIVAL, Dagboek 1

Dezelfde dag dat het programma van het komende filmfestival van Cannes bekend raakt zit ik in hartje New York op een zonnig terras in Tribeca (Triangle Below Canal Street). Tribeca is sinds enkele jaren de nieuwe hippe buurt van New York, in Lower Manhattan. De reconversie begon in de jaren tachtig, na een invasie van het artiestenvolkje. Pakhuizen werden omgebouwd tot lofts en flats. Oude, waardevolle gebouwen werden gerenoveerd. Parken werden aangelegdOp de achtergrond verrijst het nieuwe World Trade Center.
Morgen begint hier de 11de editie van het Tribeca Film Festival. Het festival werd bedacht en opgestart onmiddellijk na de aanslagen op het World Trade Center in 2001. Het doel was de buurt artistiek en economisch nieuw leven in te blazen. Dat lijkt aardig te lukken.

Aan de hand van de filmgids probeer ik nu een selectie te maken uit het enorme aanbod. Deze overdaad is typisch voor New York. De keuze is niet gemakkelijk en bepaalt of je filmdag al dan niet geslaagd zal zijn.

Op de 'made in New York Tribeca Connection’, een netwerk-event voor New Yorkse filmmakers ontmoet ik Macdara Vallely, een Ierse acteur en regisseur die al 12 jaar in New York woont. Hij begon in het theater en bewerkte zijn theaterstuk ‘Peacefire’ tot zijn langspeelfilmdebuut. In Tribeca stelt hij zijn tweede langspeelfilm ‘Babygirl’ (foto) voor. Macdara kreeg het idee voor de film op de metro richting Bronx. Wat me boeit is dat de Ierse Macdarra een film maakt over een jong meisje in The Bronx.
Het contrast kan niet groter zijn. De ontmoeting met Macdara maakt me nieuwsgierig om zijn film te zien.

Morgen beginnen de screenings. Eerst is er nog het openingsfeest voor New York Filmmakers. Ik neem Eva Dorrepaal mee , een Nederlandse actrice die in New York woont en werkt. Zij is één van die velen van over de hele wereld, die worden aangetrokken door het inspirerende New York. De stad ademt film, cultuur en leven. Je kunt er onderduiken in de droom, de diversiteit, de anonimiteit en zelfs de mogelijkheid om een andere identiteit aan te nemen. En daar willen veel jonge artiesten deel van uitmaken.

Morgen eindelijk de donkere zaal in om 10 dagen lang films te bekijken.

Jessa Wildemeersch, theater- en filmactrice

Geschreven door JESSA WILDEMEERSCH
 
onomatopee