Tribeca, tweede verslag

New York. Het filmfestival is op kruissnelheid.

In de documentare ELAINE STRITCH: SHOOT ME volgt de cineaste Chiemi Karasawa een jaar lang de 87- jarige Broadwaylegende Elaine Stritch op tournee met haar one-woman show ‘One song at a time’. Deze grande dame van ‘the golden age of theatre’ is door haar tragikomische karakter en scherpe tong het ideale onderwerp voor een document over ouder worden in de showbizz. We zien haar worstelen met het onthouden van tekst, ze probeert van de drank af te blijven wat op bepaalde dagen al beter lukt dan op andere, ze draagt nylonkousen zonder rok of broek en altijd een aangepast hoedje. De excentrieke vrouw lijkt onmogelijk om mee samen te leven, maar op het podium is ze een bom van energie, humor en charme. Een ware bron van inspiratie bij het elegant ouder worden. Bette Davis zei: “Getting old is not for pussies.” Terwijl Elaine Stritch het zonder verpinken zo stelt: ‘We all get old, there is no goddamn thing you can do about it, so you might as well enjoy it.” Een document ‘absolutely enjoyable to watch’.

THE ROCKET (foto) van de Australische schrijver en regisseur Kim Mordaunt speelt zich af in landelijk Laos. Hoofdfiguur is de kleine Ahlo die met zijn familie in een primitief dorpsgemeenschap woont. Het dorp wordt evenwel gedwongen te verhuizen omdat er op diezelfde plek een grote dam zal worden gebouwd. Op zoek naar een nieuwe woonplek wordt het gezin door tegenslag getroffen. Ahlo probeert opnieuw betekenis aan zijn leven te geven en engageert zich in een risicovolle onderneming. Zo wil hij het vertrouwen van zijn familie terug winnen. Het scenario is ijzersterk, Laos wordt prachtig in beeld gebracht en de cast bijzonder geloofwaardig. De kinderen in de film zijn ontroerend mooi om naar te kijken. THE ROCKET, een parel van een film die hoop, kracht en poëzie uitstraalt, is geselecteerd voor The World Narrative Competition en maakt een grote kans om op deze dertiende editie in de prijzen te vallen.

Vandaag speel ik mee in een kortfilm van een NYU filmstudent Luke Smugger, de zoon van de grote baas van Universal die onlangs wegens politieke spelletjes werd ontslagen. De filmset is een prachtig oud huis op Madison Avenue. In mijn rugzak heb ik echter niet de juiste kostuums en make–up om mijn personage gestalte te geven, gelukkig kan ik me in The Press Lounge van Tribeca laten soigneren in de make-upstoel, waar acteurs en regisseurs worden opgesmukt voor ze op de foto moeten. Mijn tegenspeelster heeft de gepaste outfit mee. Hier hou ik van: ter plekke creëren, gebruiken wat er wordt aangeboden en daar kunst mee maken. New York is de ideale omgeving om deze filosofie, om dat uitgangspunt in de praktijk te brengen. Ik spring op mijn fiets, waarop een sticker kleeft van ELAINE’S STRITCH: SHOOT ME en rij met een vrolijke zwier naar de Upper East Side, waar ik zal transformeren in een rijke, upperclass bitch.

Yes, life this is!

Geschreven door JESSA WILDEMEERSCH
 
onomatopee