Tribeca, van het festival naar de filmset

Zoals op elk filmfestival is het een helse klus om te kiezen uit het gevarieerde aanbod op Tribeca… maar de eerste film die ik vanochtend zag is meteen een schot in de roos. NORTHWEST (film) is een psychologische thriller uit Noorwegen die je aangrijpt van begin tot einde. Casper woont met zijn moeder, zijn jongere broer Andy en zusje in een arme wijk in Stockholm. Om te overleven werkt hij voor een bende die diefstallen pleegt. Op een dag krijgt Casper de kans om voor een andere bende te gaan werken waar hij veel meer geld kan verdienen en zelfs een zeker aanzien kan verwerven. Ook het werk (!) dat hij moet doen is anders. Casper wordt onbewust ondergedompeld in een criminele wereld vol geweld. Hij geraakt in een vicieuze cirkel en wordt gedwongen ook zijn jongere broer Andy mee te sleuren. Andy, 17 jaar pas, is erg beïnvloedbaar en heeft het bij de bende onmiddellijk naar zijn zin. Al snel loopt een en ander volledig uit de hand. De film balanceert tussen ontroering en spanning. Ik hou van deze pure stijl waar de beeldregie in functie van de acteurs staat, alles van op de schouder wordt gefilmd, zonder tralala, … Je leeft intens mee met Casper en Andy. Het zijn boefjes maar je bent meteen verliefd door hun integere kant die filmregisseur Michael Noer overtuigend laat zien. Verrassend om in de aftiteling te zien dat de ‘bitterzoete’ broers uit de film in het echte leven ook broers zijn.

Na Northwest ga ik zelf Zuid-Oostwaards een bezoekje brengen aan mijn ‘old buddy’ Michael Roskam in Brooklyn. We zien elkaar op de set van ANIMAL RESCUE, in de Cinematic Studio’s, waar hij de laatste scènes aan het opnemen is met Tom Hardy en puppy Rocco. Nog twee draaidagen en het zit er op. Veel verschil met een Belgische filmset is er op het eerste zicht niet buiten het feit dat er veel meer volk rondloopt, dat het er trager en dus relaxt aan toe gaat en dat de regisseur en acteurs ‘personal assistants’ hebben die hen in de watten leggen. Ik vraag Michael of hij de keuze had wat voor personal assistant hij wou. Hij moet lachen: “Ik kon exact kiezen wie ik wou: jong, oud, man, vrouw,… maar op de set moet ik mij natuurlijk kunnen concentreren.” Ik denk te begrijpen wat hij bedoelt: Is het daarom dat zijn personal assistant een vrouw is die op zijn moeder lijkt en niet een jonge, rondborstige blondine? Ik ben blij te zien dat er op de set serieus wordt gewerkt en vooral blij dat Michael nog altijd dezelfde is. Het ziet er allemaal veelbelovend uit. Als ik d.o.p Nicolas Karakatsanis mag geloven wordt de film nog beter dan Rundskop!

RAZE behoort tot de categorie films waar ik niet perse van hou maar die ik niet snel zal vergeten omdat het allemaal zo over de top is. De film vertelt in een niet nader te bepalen tijdperk het verhaal van opgesloten vrouwen die tegen elkaar moeten vechten voor het oog van een mondain publiek dat via een camera de wedstrijden volgt. Een niet onbelangrijk detail; na het duel blijft er altijd maar één vrouw in leven. Wat we precies te zien krijgen: Sabrina, gespeeld door Zoe Bell (bekend als stuntvrouw en double van Uma Thurman en actrice in Death Proof van Quinten Tarantino) gaat met andere vrouwen op de vuist en wat volgt zijn liters bloed die van het scherm spatten, getier, gehijg en krakende knoken. De vrouwen moèten vechten. Indien ze het niet doen zal een van hun dierbaren door hun ontvoerders worden vermoord. In een interview met de regisseur Josh Waller las ik dat hij hoopte dat het publiek zou meeleven met Sabrina die moet kiezen: haar tegenstander vermoorden of weten dat haar dochter zal gedood worden. De film zou door deze onderliggende boodschap, over het maken van verscheurende keuzes, meer moeten zijn dan alleen maar een exploitation film. Maar hierin volg ik de regisseur niet. De film is luchtig en de zwakke dialogen en acteerprestaties (uitgezonderd van Zoe Bell dan) kunnen niet overtuigen. Hierdoor overstijgt de prent het exploitation genre niet.

Geschreven door JULIE DE CLERCQ
 
onomatopee