Venetië: Brad Pitt tussen de sterren

AD ASTRA van James Gray had de openingsfilm van deze 76ste editie kunnen zijn. Het festival van Venetië gaat immers graag van start met auteurscineasten die geholpen door heuse sterren een breder publiek aanspreken. Kwam AD ASTRA met Brad Pitt dan te laat?

Met zijn vorige film, The Lost City of Z, verliet New Yorker James Gray voor het eerst zijn geboortestad. In het spoor van astronaut Roy McBride (Brad Pitt), die zijn sinds lang in de ruimte verdwenen vader Clifford (Tommy Lee Jones) nareist, zoekt hij nog verdere oorden op. AD ASTRA – to the stars – zoekt de rand van ons heelal op, waar Clifford als pionier op de planeet Neptunus speurt naar intelligent leven buiten ons zonnestelsel.

AD ASTRA neemt de verbeten verkenningsdrang van de Amazonereizigers in The Lost City of Z en koppelt die aan Grays voorkeur voor het uitdiepen van emoties in interpersoonlijke relaties (We Own the Night, The Immigrant). Het ruimteverhaal speelt zich af in “de nabije toekomst, een tijd van hoop zowel als conflict”. Verwacht echter geen star wars waarbij helden het pleit moeten beslechten in een strijd tussen allerlei vreemdsoortige, over het heelal verspreide bevolkingsgroepen. De focus ligt op de mens en meer bepaald op de emotionele huishouding van astronaut Roy, een op-en-top professional die ook in de meest hachelijke omstandigheden kalm blijft. Muizenissen zijn er om te rationaliseren, al sleurt hij wel emotionele problemen met zich mee.

AD ASTRA opent met Roy die een psychologische evaluatie moet inspreken om zo zijn job als astronaut te kunnen blijven uitvoeren. Die beoordelingen lopen als een rode draad door de film en vormen de kern van een film die in essentie vraagt naar hoe we kunnen leven en liefhebben in het besef van ons eindige leven in een eindeloos niets.

Zonder toe te werken naar een opzichtige creatiemetafoor zoals in Alfonso Cuaróns Gravity, waar Sandra Bullock uiteindelijk uit het water klautert om een nieuw leven te starten, krijgt de vader-zoonrelatie in AD ASTRA ook een metafysische toets. Vader Clifford introduceert een religieuze lading in de film (“I’m doing God’s work”), waaraan zoon Roy niet ontkomt (“In the end, the son suffers for the sins of the father”). Finaal is de mens echter aangewezen op zichzelf. Al is die humane insteek bij AD ASTRA veel existentiëler dan de focus op het gezin in het biografische First Man, vorig jaar de openingsfilm in Venetië. Was Chazelles maanlandingsfilm de bespiegelingen over individu en heelal van Gray dan te snel af?

Lees hier meer nieuws uit Venetië. 

Geschreven door BJORN GABRIELS
 
onomatopee