Venetië: Clooney en de Coens klonen

Na openingsfilm DOWNSIZING kruipt Matt Damon in SUBURBICON opnieuw in de huid van een radeloze Amerikaanse middenklasman tijdens de jaren 50 à 60. Deze keer vloeit er heel wat meer bloed.

Net als DOWNSIZING van Alexander Payne speelt de door de broers Coen geschreven en door George Clooney geregisseerde misdaadsatire SUBURBICON zich af in een griezelig geïdealiseerd voorstedelijk Amerika. De reclamebrochures bevestigen: de tandpastaglimlach van het perfecte kerngezin – mama, papa en een koter of twee – is stralend wit, en de huidskleur van de bewoners ook.

Wanneer de nieuwe buren een Afro-Amerikaans gezin blijken, staat de buurt op stelten. De wijk heet dan wel een “melting pot of diversity”, die diversiteit is vooral terug te vinden in de plekken waar de blanke middenklasgezinnen vandaan komen. Eigenlijk is segregatie het ordewoord en kan integratie enkel “zodra zij hebben aangetoond er klaar voor te zijn”. Dat de nieuwe buurvrouw ook gewoon geabonneerd is op hetzelfde tijdschrift voor de ideale huisvrouw volstaat niet.

Terwijl de aversie tegen het Afro-Amerikaanse gezin ontspoort, krijgt het gezin Lodge twee hardhandige misdadigers over de vloer. Het zoontje Nicky ziet met lede ogen gebeuren hoe zijn moeder en tante (een dubbelrol van Julianne Moore) uit elkaar worden gerukt. Zijn vader (Matt Damon), vicepresident van de financiële afdeling van een bedrijf, is de trappers al langer kwijt. Zelfs nog voor hij met een bebloed hemd op een kinderfiets kruipt.

De verwachtingen voor SUBURBICON waren hooggespannen. De broers Coen kunnen even scherpe als entertainende satires neerpennen tegen de achtergrond van de zwartste bladzijden uit de Amerikaanse geschiedenis, zoals ze deden met O Brother, Where Art Thou?. Dat George Clooney wel raad weet met de grote en kleine spanningen van de naoorlogse paranoia in de VS bleek uit het stijlvolle Good Night and Good Luck. Vergeleken met die voorgangers oogt SUBURBICON behoorlijk mak, of gaat het in ieder geval wat veel voor vertrouwde recepten. De verhaallijn van de Afro-Amerikaanse familie zit gewrongen, alsof ze er niet helemaal thuishoort, in luidruchtige actiekolder die het vooral moet hebben van plottwists en personages die hun eigen ondergang graven. Toch oogstte een niet geheel onverwachte, maar wel ironische dood tegen het einde van de film applaus bij het publiek in Venetië.

Beeld: SUBURBICON

Geschreven door BJORN GABRIELS
 
onomatopee