Venetië - El ciudadano ilustre (Gaston Duprat & Mariano Cohn)

Geen sant in eigen land

De Argentijnse zwarte komedie EL CIUDADANO ILUSTERE ('The Distinguised Citizen') lijkt op Der Besuch der alten Dame (1956), Friedrich Dürrenmatts beroemde tragikomedie waarin een steenrijke Claire Zachanassian na jaren terugkeert naar haar geboortestreek. Meermaals verfilmd onder meer door Bernhard Wicki als Der Besuch (1964) met Ingrid Bergman als de miljardaire die wraak wil nemen op haar vroegere minnaar Serge Miller (Anthony Quinn).  

De in Barcelona wonende Argentijnse Nobelprijswinnaar Daniel Mantovani (Oscar Martínez) wordt na veertig jaar afwezigheid door de burgemeester van zijn geboorteplaats Salas uitgenodigd om het ereburgerschap te ontvangen. In tegenstelling tot Claire Zachanassian wil de gevestigde schrijver helemaal geen wraak nemen: de inwoners van Salas hebben hem immers geïnspireerd voor zijn succesboeken. Maar zijn Mantovani’s vroegere medeburgers wel blij met die rol? Of zinnen zij op wraak?  

Voorspelbaar is natuurlijk het feit dat het weerzien met dit kleinburgerlijke gezelschap voor problemen zal zorgen, maar ook voor de nodige humor. In een knappe openingsscène horen we een zelfingenomen schrijver tijdens de Nobelprijsuitreiking publiekelijk de vrees uitspreken dat het met hem nu wel gedaan is, nu hij internationaal erkend wordt, zelfs door academici en koningen. Canonisering is immers het einde van elke rebelse kunstenaar. Vijf jaar later zien we de welvarende schrijver systematisch alle respectabele uitnodigingen schrappen, behalve die van Salas, op zeven uur van Buenos Aires, als de auto tenminste niet stilvalt.

Gelukkig zijn er Mantovani’s romans om na de autopech een kampvuur aan te steken en te gebruiken als wc-papier. Buiten de hotelklerk met literaire aspiraties en de jonge, linkse intellectuele Julia zijn de vroegere dorpsgenoten allen uiterst rechtse karikaturen. Wanneer Mantovani als erevoorzitter van de plaatselijke amateurkunstkring verondersteld wordt een schilderij van paus Franciscus met een vredesduif als winnaar te selecteren, loopt het volledig uit de hand.

In vijf hoofdstukken vertelt het regisseursduo Gaston Duprat en Mariano Cohn dit fictief verhaal vol galgenhumor – geen enkele Argentijn heeft ooit de Nobelprijs gekregen, zelfs Jorge Luis Borges niet – met in de titelrol een uitstekende Oscar Martinez, die we kennen van die andere zwarte komedie Relatos Salvajes (Wild Tales).

Geschreven door KAREL DEBURCHGRAVE
 
onomatopee