Venetië: Kechiche verdeelt

Naar de opvolger van jongevrouwenportret 'La vie d’Adèle' werd al uitgekeken in de aanloop naar het festival van Cannes. Productieperikelen, onder meer door het feit dat Kechiche de film tot een uitgebreid tweeluik heeft gemaakt, hielden MEKTOUB, MY LOVE: CANTO UNO weg van een première aan de Franse kust. Om nu aan te belanden in een drijfnat Venetië.

Abdellatif Kechiche is niet onbesproken. De objectiverende blik op vrouwen die al in Vénus noire en Gouden Palmwinnaar La vie d’Adèle zat – nog extra in de verf gezet door de verbolgenheid van de prijswinnende actrices Léa Seydoux en Adèle Exarchopoulos – wordt in MEKTOUB een van de hoofdthema’s. Dit eerste deel van wat een tweeluik moet worden, start met de ingetogen Amin die gluurt naar een vrijpartij tussen zijn jeugdvriendin Ophélie en zijn oudere neef Toni. De camera filmt gulzig de billen van Ophélie en laat die vervolgens nauwelijks nog los, amper verhuld in een krap jeansbroekje.

Maar MEKTOUB is niet enkel dat. Het is ook een fresco van flirtende jongeren aan de kust, van wisselende verlangens en (on)beantwoorde liefde. En van twee generaties Fransen met Tunesische achtergrond. De personages van MEKTOUB vormen een netwerk van neven, nichten, ooms, tantes en vrienden in de Zuid-Franse badplaats Sete. Amin, niet langer student geneeskunde maar aspirerend scenarioschrijver, komt terug uit Parijs om vakantie te houden bij zijn familie. Toeristen uit Frankrijk zelf, maar ook uit Spanje en Rusland zoeken er vertier aan het strand, in de restaurants en in discotheken. Draguer of verleiden is er een kunst.

Kechiche laat zijn stoeiende en keuvelende personages de vrije loop. De losse vertelling flirt met thema’s als traditie en toekomstperspectieven, trouw en liefdesverdriet, maar het zonovergoten, sensuele jongerenportret blijft wat veel hangen bij de ravissante buitenkant van de jongens en vooral meisjes om werkelijk onder de huid te kruipen.

In een ander portret van twee Noord-Afrikaanse generaties, ditmaal in Algerije, is een meer intrigerende jonge vrouw te vinden. De studente Feriel is niet op haar mondje gevallen en tegelijk kwetsbaar; radicaal openhartig tegenover vrienden, terwijl ze altijd de kern van haar verdriet verborgen houdt.

Regisseur-scenarist Sofia Djama vertelt in haar fictiedebuut LES BIENHEUREUX, een Frans-Belgische coproductie uit de nevencompetitie Orizonti, de stilgezwegen gevolgen van de Algerijnse burgeroorlog. De generatie van de ouders – die moest beslissen al dan niet naar het buitenland te vluchten – worstelt met het trauma van vermoorde vrienden en familieleden. Ook de jongeren dragen de littekens van een verscheurend conflict. In een bizarre tweedeling tussen verdoken vrijheid en morele en wettelijke repressie proberen zowel de oudere als de jongere Algerijnen plezier te vinden in het leven.

Geschreven door BJORN GABRIELS