Venetië: moederzucht Suspiria

Fans kunnen bezitterig zijn over films die hen nauw aan het hart liggen. Zo kijken heel wat horroraficionado's met een mix van hoge verwachtingen en opborrelende afkeur uit naar wat Luca Guadagnino heeft uitgespookt met Dario's cultklassieker 'Suspiria' uit 1977. Wil of kan hij zijn zin doen?

De grootste aanpassing valt al meteen op aan het begin van SUSPIRIA. De Italiaanse regisseur van onder meer Call Me by Your Name en A Bigger Splash heeft het heksenverhaal van Dario Argento en zijn coscenarist Daria Nicolodi neergeplant in de Duitse politieke context van het jaar waarin de originele film uitkwam. In die periode moesten de leden van de Rote Armee Fraktion die opgesloten waren in de Stammheimgevangenis voor de Duitse rechtbank verschijnen. In de openingsscène van deze Suspiria-remake in “Six acts and an epilogue set in divided Berlin" sluipt Patricia (Chloë Grace Moretz) door de grijze straten van Berlijn tijdens protesten die de vrijlating van de RAF-leden eisen. Ze valt binnen bij psycholoog Jozef Klemperer, bij wie ze wel een luisterend oor maar geen geloof vindt: hij beschouwt haar verhalen over een heksenkring die haar belaagt als hersenspinsels van een getroebleerd meisje. Wie ooit het originele Suspiria heeft gezien, weet wel beter.

Nieuwsberichten op radio en televisie, op muren gekalkte slogans, een vliegtuigkaping en de occassionele bomontploffing verwijzen een hele film door naar de terreur van de Baader-Meinhofgroep. Samen met een alles overkoepelende verhaallijn over dokter Klemperer en de scènes die zich afspelen in de geboortestreek van hoofdpersonage Susie (Dakota Johnson), die naar Berlijn is gereisd om toe te treden tot de Markos Dance Academy onder leiding van Madame Blanc (Tilda Swinton), zorgt de zich herhaaldelijk naar voren werkende historische achtergrond voor een flink uitgebreide vertelstof. SUSPIRIA is dan ook bijna een uur langer dan Argento's film. Inhoudelijk voegt Guadagnino daarmee een extra laag toe aan de leiderschapscrisis waar ook de originele film al rond draaide. De poging om via rituelen met de jeugdige danseressen de moederheks te verjongen en haar leiding over de heksenkring in stand te houden verlopen parallel met het wegvallen van de leidende figuren in de Rote Armee Fraktion. Ziet Guadagnino overeenkomsten tussen een behekst dansgezelschap dat wil overleven door een uitvoering van hun pièce de résistance Volk en de terreur die de oude imperialistische, kapitalistische orde met geweld de deur uit wilde jagen? En wat dan met de historische schuld van de Holocaust, geïntroduceerd in de verhaallijn met psycholoog Jozef, die zijn vrouw verloor in de Tweede Wereldoorlog?

De originele Suspiria verhief sfeerschepping boven zijn summiere verhaallijn. De regenvlagen zijn nu dan wel terug, maar Argento's uitgesproken, primaire kleurenpalet heeft plaatsgeruimd voor grauwe kleuren en de songs van Radioheadzanger Thom Yorke vervangen de opvallende progrocksoundtrack van Goblin. Zegeviert narratief dan over stijl? Guadagnino heeft zijn SUSPIRIA volgestouwd met verwijzingen en suggesties. Op een of andere manier zijn die allemaal te linken aan vrouw- en moederschap, wat niet onverwacht is aangezien het origineel Argento's eerste luik van een Moedertrilogie was. De fysiek verscheurende invulling van vrouwelijkheid en moederschap heeft echter een incoherentie die lang niet zo uitdagend werkt als die bij Darren Aronofsky's persoonlijke kreet mother!, die precies een jaar geleden op dezelfde plek in wereldpremière ging.

Geschreven door BJORN GABRIELS