Venetië opent op z’n Frans

Met Catherine Deneuve en Juliette Binoche als moeder en dochter hijst de Mostra de Franse driekleur. Al draagt LA VÉRITÉ ook de stempel van zijn regisseur, de Japanse familiechroniqueur en Canneslieveling Hirokazu Kore-Eda.

In de jaren 50 was het festival van Venetië de toegangspoort naar Europa en de VS voor Akira Kurosawa, de eerste Japanse regisseur die in het Westen bekendheid verwierf. Het bleef niet bij diens Gouden Leeuw voor Rashomon in 1951 en Zilveren Leeuw voor Seven Samurai in 1954, ook Kenji Mizoguchi won in die jaren prijzen. Zo kreeg Venetië de reputatie baanbrekend te zijn voor de verspreiding van de Aziatische film.

Dit jaar opent het festival uitzonderlijk voor de laatste jaren met een niet-Amerikaanse film. Japanner Kore-Eda trok in de herfst van 2018, een halfjaar nadat hij in Cannes de Gouden Palm had gewonnen, enkele weken naar Frankrijk en ging er aan de slag met twee steractrices van de Franse cinema. Recent zetten wel meer gereputeerde oosterse cineasten voet op Franse bodem voor een coproductie, waarbij opvalt dat ze vaak een connectie opzoeken met de cinefiele reputatie van Frankrijk. Horror- en thrillerfilmer Kiyoshi Kurosawa ging het zoeken bij de precinema voor zijn Daguerrotype (2016), terwijl Hong Sang-soo in een van zijn drie films uit 2017, Claire’s Camera, Isabelle Huppert opvoert als een enigmatische fotograaf die een filmfestival bezoekt. Huppert had al samengewerkt met Sang-soo: in In Another Country (2012) speelde ze in een van de delen een bekende cineast.

Zo’n metafilmische toets heeft ook LA VÉRITÉ, waarin scenarist Lumir (Binoche) met haar echtgenoot, de televisie-acteur Hank (Ethan Hawke), en hun dochtertje terugkeert naar Frankrijk, waar haar moeder Fabienne (Deneuve) net haar memoires heeft gepubliceerd. “Op 100.000 exemplaren”, geeft ze aan, al blijkt dat niet de laatste keer dat Fabienne een loopje neemt met de waarheid. Iedereen verblijft in Lumirs ouderlijke huis, de belangrijkste locatie in de film, samen met een filmstudio waar steractrice-op-leeftijd Fabienne een rol speelt in een film die – net als haar memoires – oude spanningen weer naar boven haalt. De villa in Parijs heeft een prachtige tuin in herfstkleuren, maar grenst – zo wordt meteen duidelijk gemaakt – wel aan een gevangenis. Een gevangenis die Lumir al te graag heeft verlaten. Of heeft ze toch een niet te breken band met haar moeder?

Kore-Eda’s eerste anderstalige scenario en eerste productie buiten Japan voelt als een melancholisch-satirische praatfilm over acteren heel Frans aan. Met als thema de constructie van een familie door tijd en herinneringen bevindt de cineast van Like Father, Like Son en Shoplifters zich echter op vertrouwd terrein. Fabienne heeft altijd haar filmcarrière boven haar gezin geplaatst: ze was liever een slechte moeder en een goede actrice dan andersom. Of is ook dat een van de leugens of verdraaide waarheden waarin ze zich (als moeder én actrice) hult? En is dat niet wat haar dochter doet, een scenarioschrijver die ook in het echte leven anderen weleens woorden oplepelt? De leugen speelt een hoofdrol als bouwsteen én oplosmiddel van relaties. Ook Franse moeder-dochterrelaties ontkomen daar niet aan, zo toont Japanner Kore-eda in zijn meest op de lach mikkende familiekroniek tot nu.

Lees hier meer over de hoofdcompetitie van het 76ste filmfestival van Venetië.

Geschreven door BJORN GABRIELS
 
onomatopee