Venetië, van sterren en planeten

Veel schoon volk de voorbije dagen op het filmfestival van Venetië. Een filmfestival moet het vandaag immers hebben van de aanwezigheid van sterren, liefst van zoveel mogelijk filmsterren. Elke dag een andere ster op de rode loper. Het publiek smult ervan. De sterren kunnen op deze manier hun populariteit eens uittesten. Altijd goed om weten wanneer er een volgend contract moet worden ondertekend. Deze acteurs en actrices moeten de faam, de glamour bestendigen van het festival. En dan doet het er niets eens toe of hun films goed, dan wel ijzersterk of maar matig zijn. Zij komen naar het festival. Nu spreekt Venetië uiteraard tot ieders verbeelding. Moeilijk kan het niet zijn om een acteur met enig aanzien uit te nodigen en met een trip naar Venetië te verleiden. Sinds het oudste filmfestival, vandaag aan zijn 70ste editie toe, van Venetië zelf naar het Lido verhuisde – een 50-tal jaar geleden? – kan het festival een dergelijke spot wel verdragen. Want het eiland zelf kan best wel een opfrisbeurt gebruiken. Het hele jaar door heeft het Lido een wat troosteloze aanblik, ondanks de zon & zijn grandeur (een pracht van een strand) en vergane glorie (het roemrijke Hotel Des Bains, waar Visconti's klassieker Dood in Venetië werd opgenomen omstreeks 1970, met dichtgetimmerde ramen lijkt klaar voor de sloop?) Dankzij het filmfestival elk jaar, van eind augustus tot begin september, kent het een plotse opstoot van levendigheid en gaan enkele winkeltjes open.

De openingsavond vorig week was al meteen een hoogvlieger dankzij de aanwezigheid van de Hollywoodsterren uit de vrij lauw ontvangen existentiële ruimtefilm GRAVITY 3D van Alfonso Cuaron. George Clooney is erin te zien als een astronaut die aan zijn laatste ruimtereis bezig is, Sandra Bullock speelt zijn sidekick die aan haar eerste uitstap in de ruimte is begonnen en dringend aan een moment van bezinning toe was om zichzelf terug te vinden na de dood van haar dochter. “George” is immens populair in Italië. En dus nam hij uitgebreid zijn tijd om de massa fans van handtekeningen te voorzien. Tot grote tevredenheid overigens, tot euforie (!) van deze fans!

Wie viel nog in zijn beste pak of jurk in Venetië te spotten? Onder andere Nicolas Cage, regisseur William Friedkin, Mia Wasiakovski, James Franco, Christopher Walz & Mélanie Thierry, Scarlett Johansson... Alleen de omstreden actrice Lindsay Lohan (THE CANYONS) – ze had haar regisseur Paul Schrader nochtans beloofd om er te zijn – gaf verstek samen met maestro Hayao Miyazaki, de niet meer zo jonge maker van de bijzonder mooie Japanse animatiefilm THE WIND RISES (meteen ook zijn laatste werkstuk, zo liet de animatiefilmer weten).

Maar veel aandacht ging terecht naar (de puike acteerprestatie van) Judy Dench die in PHILOMENA van Stephen Frears een pracht van een waardige oudere dame speelt die verhaal wil halen... Het op ware feite gebaseerde drama onthult hoe de piepjonge Ierse Philomena onverwacht zwanger geraakt. We zijn in het jaar 1952 in het katholieke Ierland. De baby, een jongen, wordt de jonge vrouw afgenomen en geadopteerd. Jaren later wil de vrouw, intussen een rijpe oudere dame geworden, op zoek naar haar zoon. Zij krijgt daarbij de hulp van een pas ontslagen en cynisch (geworden) journalist die haar op het spoor brengt. Alleen al het duel tussen beide protagonisten die veel met elkaar (moeten) optrekken is al zeer de moeite. De journalist is niet-gelovig terwijl Philomena ondanks het feit dat haar zoon door toedoen van een kloosterorde is geplaatst nooit haar geloof zal afzweren. Een bijzonder integere film over een heikel thema. En onderhoudend gebracht met een pracht van een slotakkoord. Vermits de film handig wordt ingehouden tot de maand februari nemen we nu al aan dat mogelijk een Oscar Miss Dench nog moeilijk kan ontsnappen.

De te kloppen film voor de Gouden Leeuw wordt ongetwijfeld het klinische en toch heel gevoelige DIE FRAU DES POLIZISTEN (foto) van Philip Gröning (Die grosse Stille) waarin het intelligente dochtertje het cement is in de stilaan verkruimelende relatie tussen haar moeder en haar vader, politieman in een veel te keurig Duits provinciestadje waar nooit iets aan de hand is en waar iedereen teruggetrokken op zichzelf ‘leeft’. De grootste uitdaging lijkt nog te komen van VIA CASTELLANA BANDIERA waarin Emma Dante haar ironische kijk geeft op het Italië van vandaag aan de hand van een ogenschijnlijk banaal fait divers; twee vrouwelijke chauffeurs komen in een smalle eenrichtingsstraat in een buitenwijk van Palermo neus aan neus te staan maar willen van geen wijken weten. In een achtervolgende peloton herkennen we vervolgens nog: JOE van David Gordon Green met Nicolas Cage (als Joe) die alle registers fors opentrekt, THE WIND RISES van maestro Hayao Miyazaki over een jongetje dat ervan droomt ooit de mooiste vliegtuigen te ontwerpen en TRACKS van John Curran, een road movie waarin een jonge vrouw besluit om samen met haar hond en vier kamelen een tocht van 3000 km te voet dwars door Australië te ondernemen. Een hoogst zinloze reis al wou zij haar eigen grenzen kunnen aftasten.

Zaterdag valt het verdikt

Geschreven door FREDDY SARTOR
 
onomatopee