Verslag 11de Festival International du Film de Marrakech

Ook al ben je nog maar net in Marrakech toch merk je dat Marokko het jaarlijks Internationaal Filmfestival hoog in het vaandel draagt. Bij mijn weten is de luchthaven van Marrakech de enige ter wereld waar meer filmaffiches hangen dan in Cannes. En niet alleen van films. Voor elk jurylid van deze editie prijkt er een levensgrote foto en een overzicht van diens verwezenlijkingen, met op kop de president van de jury Emir Kusturica (foto), regisseur van o.m. TIME OF THE GYPSIES, ARIZONA DREAM, UNDERGROUND, BLACK CAT, LIFE IS A MIRACLE, - segment BLUE GYPSY en MARADONA BY KUSTURICA.



Ook de andere juryleden: Nicole Garcia, De Franse actrice-cineaste, Leïla Hatami, de Iranese actrice van A SEPARATION, de Marokkaanse regisseur Abdelkader Lagtâa en het Filippijnse fenomeen Brillante Mendoza (SLINGSHOT en LOLA), de Roemeen Radu Mihaileanu, regisseur van TRAIN DE VIE, VA, VIS ET DEVIENS, LE CONCERT, en onlangs nog LA SOURCE DES FEMMES draaide in een dorp vlak bij Marrakech; de Italiaanse actrice Maya Sansa van Marco Bellocchio’s BUONGIORNO NOTTE; Aparna Sen en, last but not least, Jessica Chastain, de actrice die pas in 2008 haar filmdebuut maakte en alleen al in 2011 in maar liefst zeven films speelde, waaronder THE TREE OF LIFE van Terrence Malick, de Gouden Palm van Cannes.



Ook foto’s en cv’s van de juryleden voor de kortfilmcompetitie: president Sigourney Weaver, omringd door de alomtegenwoordige Palestijnse actrice Hiam Abbass, de Franse filmer Xavier (DES HOMMES ET DES DIEUX) Beauvois, de Marokkaanse regisseur Adil Fadili, de Iranese cineaste Marjane Satrapi en de Franse actrice Emmanuelle Seigner, die in 1984 haar filmdebuut maakte in L'ANNEE DES MEDUSES en in 1989 trouwde met filmmaker Roman Polanski, president van de 6de FIFM. Zo zie je maar hoe je in jury’s terecht komt. Hoe het rode loper ceremonieel er toen aan toe ging zie je http://www.youtube.com/watch?v=ZsfPX99Sz-Q&feature=related



Na hommages aan James Caan, Larbi Doghmi, Harvey Keitel, Kiyoshi Kurosawa en Mohamed Abderahmane Tazi pakte deze 11de editie uit met hommages aan Mohamed Bastaoui, Marco Bellocchio, Terry Gilliam, Forest Whitaker et Roschdy Zem. En na masterclasses van Martin Scorsese in 2007, Alfonso Cuarón, Jim Jarmusch en Emir Kusturica in 2009, Jean-Pierre et Luc Dardenne, Lee Changdong en Francis Ford Coppola in 2010, was het dit jaar de beurt aan de regisseurs: Jean-Jacques Annaud, Marco Bellocchio, Nuri Bilge Ceylan, Roland Joffé en Terry Gilliam.



Dat het Festival International du Film de Marrakech het belanrijkste cultureel evenement van de Maghreblanden is geworden, wordt duidelijk in de reportage (zie http://allafrica.com/view/resource/main/main/id/00030102.html). Daaruit blijkt dat door de financiële steun van ‘Son Altesse Royale le Prince Moulay Rachid,
Président de la Fondation du Festival’ dit het enige festival in Afrika en de Arabische wereld is dat zich kan veroorloven zulke gerenommeerde steracteurs en -regisseurs uit te nodigen.



Marrakech citeert ook graag Alan Parker, de Britse filmer en producent die in 2004 de jury voorzat: “"This festival shows indeed that there's another cinema that could be seen as an alternative to US cinema with films selected by international jury members who have been chosen with regard to their individual views, tastes and sensibilities. The Marrakech International Film Festival will help Moroccan cinema and the country's film making industry.” Datzelfde jaar, 2004, kreeg de Brit Sir Sean Connery de Marrakech International Film Festival Award uit de handen van zijn vriend Lawrence Fishburne. Connery voelde zich vereerd met die "wonderful award," temeer omdat Marokko het land was waar hij zijn vrouw Micheline leerde kennen.



Gelukkig was Connery in Marrakech minder cynisch dan in 1989, toen de zestiger door het Amerikaanse tijdschrift People werd uitgeroepen tot de Sexiest Man Alive, waarop Connery reageerde met "Well there aren't many sexy dead men, are there?".



Marokko



Waar het festival terecht prat op gaat, is het feit dat Marokko heel dikwijls het decor is geweest voor internationale filmproducties. In het stadje Essaouira aan de westkust van Marokko, in 2005 nog te zien in Ridley Scotts KINGDOM OF HEAVEN, nam Orson Welles zijn OTHELLO (1952) op, waar hij in een lokale hammam noodgedwongen, bij gebrek aan kostuums, de moord op Rodrigo verfilmde. Alfred Hitchcock verbleef in het legendarische luxehotel La Mamounia voor zijn thriller THE MAN WHO KNEW TOO MUCH (1956). In dat icoon van Marrakesh beweert men nog altijd dat er naast de Churchillsuite ook een Hitchcocksuite bestaat waar de Master of Suspense zijn idee voor THE BIRDS (1963) kreeg door de opvliegende duiven op zijn balkon. En, vanzelfsprekend - hoewel geheel opgenomen in de studio's van Warner Bros – “ there will always be CASABLANCA (1942)”.



Net zoals in de jaren vijftig kiezen tal van internationale filmproducties nu Marokko als bestemming: RULES OF ENGAGEMENT, GLADIATOR, ASTERIX ET OBELIX : MISSION CLEOPATRE, THE MUMMY RETURNS, SPY GAME, BLACK HAWK DOWN en HIDALGO. Filmen in Marokko betekent goedkopere technici en minder belasting. Naast de prachtige natuurlijke locaties besloot de Marokkaanse regering ook filmstudio's te laten bouwen. Opvallend is dat er de jongste jaren een opbloei van de Marokkaanse film zelf is. In de jaren negentig vond ook het Marokkaanse publiek zijn weg naar Marokkaanse films. UN AMOUR A CASABLANCA (1991) van Abdelkader Lagtaa was een zeer succesvolle liefdesgeschiedenis.



À LA RECHERCHE DU MARI DE MA FEMME (1995) van Mohammed Abderrahman Tazi was een razend populaire komedie. Volgens filmcriticus Hassouna Mansouri haalden in de jaren negentig zo'n vier à vijf films van eigen bodem de Marokkaanse bioscopen. In 2004 jaar werden er reeds tien films geproduceerd. Ook op internationale filmfestivals werd de Marokkaanse film ontdekt: Nabil Ayouch met ALI ZAOUA (2000), Narjiss Nejjar met LES YEUX SECS (2003), Faouzi Bensaïdi met MILLE MOIS (2003) en Mohamed Asli met IN CASABLANCA ANGELS DON’T FLY, (2004), alle vertoond in Cannes en Ismaël Ferroukhi met LE GRAND VOYAGE (2004) geselecteerd in Rotterdam. Deze week in Rotterdam is er de comeback na dertig jaar van Barney Platts-Mills met ZOHRA: A MOROCAN FAIRYTALE, een ode aan het land waar hij al jaren woont en werkt: Marokko.

http://www.festivalmarrakech.info/FIFM2011-Palmares_a1625.html

KAREL DEBURCHGRAVE

Geschreven door
 
onomatopee