Verslag filmfestival Mannheim-Heidelberg 2011

60 jaar intussen al, maar nog altijd even jong en veelzijdig als een diamant, vecht het Festival van Mannheim-Heidelberg om zich als filmfestival te kunnen handhaven. Een greep uit enkele sterke aanraders.

De debuterende Georgische Keti Machavariani is dankzij het adembenemende MARILIVIT TETRI (Zout wit) iemand om in het vizier te houden. Een grijsblauw drama wordt opgebouwd rond een trio: Nana, die met twee jobs zich financieel probeert overeind te houden, Niko, een door het leven platgeslagen agent en Sopo, een thuisloze vluchtelinge. Een film zonder echte climax of romantische plots verteld, doch met een trefzekere beeldregie die telkens schoonheid weet te vinden bij deze met het leven worstelende individuen.

SMALL CREATURES kon gewoonweg een 'coming of age' zijn maar de Brit Martin Wallace trekt heel vindingrijk een parallel tussen zijn 14-jarige protagonisten, weerloze insecten, agressieve volwassenen en ...hongerige vogels. De keuze om een rijke crimineel, dan wel een grijze burgerman met een luizige baan te worden is niet eens aan de orde, zo blijkt, in dit authenticiteit ademende portret.

SOME DOGS BITE van Marc Munden, een opdrachtfilm van de BBC, kan een vergelijking met de film van zijn landgenoot doorstaan. Het is een ruige roadmovie rond twee tieners/ halfbroers met een baby broertje die na de dood van de moeder in Schotland naar hun vader op zoek gaan. Beide films ogen sterk sociaal-realistisch en mogen tot de Ken Loach-school worden gerekend, met een camera die meestal op de huid van de hoofdfiguren kleeft.

Een onvergetelijke film kwam van de Jordaniër Mohammad Huski die met MUDON AL TRANZIT (transit steden) een gelaagd drama presenteert over een vrouw die na 14 jaar naar de hoofdstad Amman terugkeert om daar in een totaal andere wereld te belanden dan die ze had achtergelaten.
De reactie van de vader die haar 'onaangepast' gedrag aanvaardt en zijn dochter de goede raad geeft om opnieuw te vertrekken, is schrijnend.

Een moker in de serie films over de Arabische lente. HE-TUN (kogelvis) van de Taiwanees Chi Yuarn Lee is een symboolzwanger filmisch meesterwerk waarvoor filmfestivals blijkbaar zijn uitgevonden.
Niet alleen zit het hoofdpersonage zelf gevangen in het aquarium van de samenleving, de kogelvis ziet in zijn omgeving alles, zonder te kunnen praten. Spaarzame dialogen en beelden die het narratieve element voor hun rekening nemen: gedetailleerd én poëtisch. Een ontdekking zoals in Mannheim al ruim 60 edities lang vondsten worden gedaan.

In LEK WYSOKOSCI (Schrik om te vallen) van de Pool Bartosz Konopka wil een volwassen zoon zijn mentaal zieke vader helpen en zet zo de relatie met zijn hoogzwangere vrouw op de helling. Chef foto Piotr Niemyjski lukt het wonderwel om een zieke geest in onzekere camerabewegingen te vatten, wat hem een speciale vermelding van de jury opleverde.

De R.W. Fassbinderprijs & de Prijs van het Publiek ging naar UN CUENTO CHINO (meeneemchinees) van de Argentijn Sebastian Borensztein, een evenwichtig uitgebalanceerde komedie met steracteur Ricardo Carancho Darin en de debuterende Ignacio Huang, die ondanks een tekort aan enig verbaal contact, elkaar begripvol bijstaan en in hun eenzaamheid steunen. Gelardeerd bovendien met grappige misverstanden. Niet te missen.

Minder eenvoudig voedsel voor oog en geest bezorgde Canadees Sébastian Pilote. LE VENDEUIR (de verkoper) mocht de Speciale Prijs van de Jury & de Fipresciprijs in ontvangst nemen. Het drama wordt gedragen door Gilbert Sciotte, een autoverkoper in Dilbeau-Mistassini waar een papierfabriek sluit, tot dan de economische ruggengraat van de hele regio.Het dilemma van verkopen en/of jezelf als mens kunnen blijven vertonen aan hen die zich in een schuldenberg hebben gewrongen, wordt des te schrijnender wanneer er opnieuw een nieuwe voorraad auto's aankomt, terwijl de andere niet eens een koper vonden.


De Grote Prijs ging naar PARKED van de Ier Darragh Byrne, een stijlvol debuut over sociale verhoudingen en menselijke waardigheid, tussen een wat oudere man en een jonge junkie, beiden residerend in een auto op een afgelegen parkeerplaats, bij ons al eerder vertoond én in de prijzen gevallen, namelijk op het voorbije Filmfestival van Brussel.

http://iffmh.de/en/Laureates2011

ZENO CORNELIS

Geschreven door