Wereldpremière Shorza Island in Brugge

Dankzij een unieke vertoning van SHORZA ISLAND in een regie van de Armeense filmmaker David Safarian was het een hoogdag voor de filmclub De Andere Film Brugge die elke week opnieuw in de prachtige bioscoop Liberty in hartje Brugge een betere film programmeert. Niet alleen ging de documentaire er in wereldpremière, de filmer was eveneens speciaal voor deze vertoning even vanuit Jerevan naar Brugge overgevlogen om zijn heel persoonlijke film in te leiden. En David Safarian deed wat hij moest doen met het nodige vuur, overredingskracht en… dankbaarheid.

Het idee dat er een plek is waar je je, al was het maar voor even, kan afwenden van de waan van de dag, is op zich al meer dan lovenswaardig. Dat je dat ook kan als artiest is dan weer zeer hoopgevend. Als deze plek ook nog eens inspirerend is, dan besef je dat er van een heuse kolonie sprake kan zijn.

In zijn jongste documentaire stelt Safarian die magische plek voor als ‘Shorza Island’. Gelegen aan het Sevan meer in Armenië ligt het dorpje Shorza. Wat op het eerste zicht lijkt op een verlaten vakantieoord, is in feite een oase voor een 15-tal schilders onder wie ook de maker van de film zelf. Behalve cineast is David Safarian immers ook schilder. En dat samenkomen om te schilderen wortelt al in een lange traditie.

Elke zomer komen deze artiesten zich twee maanden lang toeleggen op hun kunst: het schilderen. Hoeveel kunstwerken er uiteindelijk ook af zullen raken, is niet eens belangrijk. Of zoals een schilder het stelt: “De hoeveelheid van onze werken is van weinig belang, het artistieke proces des te meer”.
Sarafian laat ons kennismaken met een reeks figuren, over alle generaties heen. Zowel nieuwkomers als anciens zoeken er naar inspiratie: een rots, een boom of de zon. Of een kerkje. Maar de belangrijkste muze blijft het meer. Of beter: het licht. Waardoor alle schilderijen waar we als kijkers (soms maar) een glimp van mogen opvangen eenzelfde blauwerige aquarel-achtige teneur hebben.

Het concept van SHORZA ISLAND is zowel origineel als veelbelovend. De stiltes, het krassen, het geschuifel van de borstel op het canvas dan wel het palet, geluiden uit de natuur, een flard klassieke muziek… Safarian vangt het allemaal in zijn schriftuur, in de beelden, gemaakt door echtgenote en filmmaakster Yana Drouz. Maar omdat schilders nu eenmaal geen praters zijn – ze murmelen vlug wat tussen hun tanden, in het beste geval – blijf je als toeschouwer evenwel wat op je honger. Gelukkig maar zijn het de beelden die spreken.

Het is nu ongeduldig wachten op HOT COUNTRY, de nieuwste fictiefilm van David Safarian. De beeldmontage is er maar de klankband moet er nog aan worden toegevoegd.

Geschreven door JUSTINE DE GRAEVE & FREDDY SARTOR