Loin de mon père en Amour fou: Un Certain Regard

Na de openingsfilm Party Girl van Un Certain Regard werden twee bijzonder markante films vertoond die je toch beter niet kan gaan zien in een depressieve bui.

LOIN DE MON PERE (foto): Incest moet niet altijd in de familie blijven

De Israëlische cineaste Keren Yedaya, die we kennen van Or (My Treasure) en Jaffa, verwittigde in haar inleiding het publiek voor de hardheid van haar derde, erg controversiële film LOIN DE MON PERE (That Lovely Girl, Far From His Absence): “Sommige films willen entertainen, andere niet. Sorry, maar van mijn film word je niet vrolijk”. En dat was dan nog een understatement. Gebaseerd op Efrat (Shez) Yerushalmi’s roman Far From His Absence vertelt de film over de incestueuze en sadomasochistische verhouding tussen de 22-jarige Tammy en haar vader Moshe: rauw, bikkelhard, brutaal, mensonterend en weerzinwekkend. Was er voor de Afro-Amerikaanse protagoniste van Precious (2009) nog hoop, voor de Israëlische Tammy rest er enkel nog zelfverminking, boulimie en een totaal verstoord zelfbeeld. In haar fantasie merk je dat ze ook nog het slachtoffer is van het Stockholmsyndroom: daar ziet ze zichzelf en haar kind in een gelukkig gezin met… haar sadistische vader. In het boek verwoordt ze het als volgt: “He washed my brain, he hypnotized me, I had to do everything and I loved him and he also educated me, yes, brought me to believe I was filth. And I wanted to ask him: ‘Tell me again, tell me again”

AMOUR FOU: Tot de dood ons spoedig scheidt

"Wil je samen met mij sterven?" is zowat het leidmotief van AMOUR FOU, een ietwat absurd doemdrama van de Oostenrijkse cineaste Jessica Hausner, bekend van o.m. Lovely Rita (2001), Hotel (2004) en Lourdes (2009). Haar 6de langspeelfilm is een periodefilm met statische tableaus van familiediners en recitals: één lang Kammerspiel met filosofische reflecties van de bourgeoisie die hoopt gespaard te blijven van belastingen op hun bezittingen en verdere democratisering van de samenleving. En natuurlijk zijn er de morbide voorstellen aan allerlei dames van de beroemde dichter-schrijver Heinrich von Kleist .Veel amour fou heeft von Kleist echter niet te bieden, zeker niet in de zin die Buñuel er aan gaf. Tenzij je natuurlijk von Kleists voorstellen om samen te sterven als passioneel beschouwt. Geïnspireerd door de dubbele zelfmoord van Heinrich von Kleist (Christian Friedel) en Henriette Vogel (Birte Schnoeink) in 1811, is deze AMOUR FOU minder zwartgallig dan LOIN DE MON PERE, vooral door de relativerende humor. Toch suggereert het eindbeeld van de film dat de jonge dochter van Henriette Vogel hetzelfde lot beschoren is. Moeders, hoed(t) u voor neerslachtige dichters!

Geschreven door KAREL DEBURCHGRAVE
 
onomatopee