À perdre la raison

Zonder er in feite allusie op te maken verfilmde de Brusselse filmregisseur Joachim Lafosse, maker van niet onbesproken films zoals Nue propriété en Elève libre in A PERDRE LA RAISON waargebeurde feiten van vijf jaar geleden toen in Nijvel een moeder haar kinderen vermoordde.

De in Cannes als Beste Actrice van de nevensectie Un Certain Regard gelauwerde Emilie Rosetta Dequenne speelt met verve een warme, maar kwetsbare jonge vrouw die halsoverkop verliefd wordt op een goedlachse Marokkaan. Ze trouwen. Het stel neemt zijn intrek in het appartement van een bevriende geneesheer die hen de hand boven het hoofd houdt; zo krijgt de pasgetrouwde man een job als secretaris van de dokter, enigmatisch geacteerd door Niels Arestrup. Lafosse schetst knap hoe het gezinnetje, dat al vlug met enkele kinderen rijk wordt gezegend - allemaal meisjes, niet onbelangrijk -, waardoor de flat al snel veel te klein wordt en de arts prompt een villa koopt om te voorkomen dat het gezin naar Marokko verhuist.

Maar vooral laat de filmmaker heel sterk aanvoelen hoe het gezin in het algemeen en de vrouw in het bijzonder stilaan in een wurggreep gehouden wordt. Met de figuur van de dokter in een wel zeer dubieuze rol. Lafosse evoceert het verstikkende klimaat tot in de kleinste details waarbij ook de echtgenoot, vaak weg naar Marokko om er voor zijn zieke moeder te gaan zorgen, lang niet vrijuit gaat. Het enige minpuntje dat je Lafosse zou kunnen aanwrijven is dat hij misschien te veel de (alle?) schuld bij de fragiele moederfiguur legt - die intussen zich ook traditioneel in het lang is gaan kleden - door in de drie laatste scènes haar op te voeren. En zij alleen. De mededaders blijven op dat ogenblik uit beeld… 

Geschreven door FREDDY SARTOR

À perdre la raison

30/05/2012
Regisseur: 
Productiejaar: 
2012
Distributeur: 
Les films du losange

Media: 

Trailer: 

uxRVlMkIQtE

onomatopee