120 Battements par minute

Stilzwijgen doodt, silence = mort. De strijd die de Franse activisten van ACT-UP sinds 1989 voeren tegen aids is er een tegen onwetendheid en bovenal tegen algehele onverschilligheid, bij de overheid en bij de farmaceutische industrie. Met het op zijn eigen ervaringen gebaseerde 120 BATTEMENTS PAR MINUTE doorbreekt regisseur-scenarist-monteur Robin Campillo de stilte door de harde kern van de aidsactivisten het podium te geven tijdens hun wekelijkse meetings in de jaren 90. De locatie is een aula, toepasselijk voor Campillo’s doorvoelde pedagogische opzet. Hij was vroeger zelf actief bij ACT-UP en leidt ons zijn groepsportret binnen aan de hand van de onwetende nieuwkomer Nathan, een van de weinige niet seropositieve leden. Via hem leren we de strijdpunten van de organisatie kennen, de interne geschillen en de leidersfiguren. Zo betreurt Sophie (Adèle Haenel in een ondersteunende rol) de ongeplande ontsporingen van hun geweldloze protest. Voor de militante spring-in-’t-veld Sean mogen de acties best wat scherper. Lang hebben ze immers niet meer te leven. De altijd sluimerende dood dringt zich op naarmate 120 BATTEMENTS PAR MINUTE intiemer ingaat op de persoonlijke levens. Als scenarist voor Laurent Cantets Entre les murs en L’Atelier (later dit jaar bij ons te zien) toonde Campillo al een voorkeur voor dynamische groepsdiscussies die van het persoonlijke uitwaaieren naar het politieke en vice versa. 120 BATTEMENTS PAR MINUTE doet dat ook, maar laat de gesprekken lang uitlopen en in herhaling vallen. Lyrische dansscènes met pompende housemuziek eren het leven (“Dansen = leven”, luidt een van de slogans) en kijken tegelijk de dood recht in de ogen. Seksueel genot en liefde moeten worden herwonnen op ziekte en angst. Dat gaat gepaard met een kwetsbare kracht, onherroepelijk tanend, die Campillo vindt in de groep, ook bij een van de leden thuis. De aanleiding is intriest, maar ze bieden elkaar steun en zetten door. Een bloedrode Seine geeft alsnog gestalte aan een nooit uitgevoerde protestactie. 120 BATTEMENTS PAR MINUTE – de enige film die tijdens de slotceremonie in Cannes spontaan op een staande ovatie kon rekenen – plaatst mensen en ideeën centraal die destijds genegeerd werden en vandaag alweer uit het oog verloren lijken.

Vertoningen: cinenews.be
Meer besprekingen: zie Filmmagie in print

Geschreven door BJORN GABRIELS

120 Battements par minute

23/08/2017
Regisseur: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2017
Distributeur: 
Cinéart

Media: 

onomatopee