38 témoins

In een kille straat in de Franse havenstad Le Havre wonen Louise en Pierre. Hun leven deint op het ritme van de haven: vroege en late shifts, lange werkdagen en internationale reizen. Uit een gedeelde levensruimte volgt niet zomaar een saamhorig leven. Voor het koppel, noch voor de buurt waar ze wonen.

Fysieke nabijheid en emotionele afstand maken immers de dienst uit. Het is niet omdat mensen op elkaars lip zitten, dat ze ook werkelijk met elkaar spreken. Dan wordt op een avond een jonge studente brutaal neergestoken aan de overkant van de straat. De buurt is ontdaan. Bloemen, kaarsen en een massaal bijgewoonde begrafenisplechtigheid tonen een gemeenschap in rouw. Het zijn al te vertrouwde beelden. Maar “haar dood opende een barstje”, gooit Pierre zijn echtgenote voor de voeten. De brute moord op een anonieme buurtbewoonster wakkert de angst en onzekerheid aan. En dan moet de onthutsende onthulling, die de kern van 38 témoins vormt, nog volgen. Op het moment van de gruwelijke feiten was Louise in het buitenland. Pierre was aan het werk, beweert hij.

De hele buurt, iedereen zegt niets te hebben gezien of gehoord. De wroeging begint te knagen. Eerst vielen de noodkreten in dovemansoren. Hun echo klinkt vervolgens des te schriller. 38 témoins opende het festival in havenstad Rotterdam, een stad die vaak met de bedenkelijke titel ‘moordstad’ wordt geassocieerd. De film – gebaseerd op een roman die teruggreep naar een New Yorkse moordzaak uit de jaren zestig – had zich in elke stad kunnen afspelen.

Belg-in-Frankrijk Lucas Belvaux (Trilogie) laat 38 témoins van wal steken als een strakke thriller, stelt zijn koers bij naar een relatiedrama om dan het anker te laten vallen in de duistere wateren van de collectieve lethargie. De zoektocht naar de moordenaar(s) krijgt nauwelijks aandacht. De hypocrisie, het gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel en de algehele onverschilligheid die spreken uit het stilzwijgen des te meer. Belvaux hamert er stevig op in, zo hard dat 38 témoins overhelt naar (te) vanzelfsprekende verontwaardiging. Het schaamlapje dat de lafheid moet bedekken, scheurt hij aan stukken. Ook politie, justitie en media worden meegesleurd. Wat blijft, is de troosteloze straat. Het bloed is weggespoeld, een dunne film van schaamte kleeft nog op de stenen.

 

Geschreven door BJORN GABRIëLS

38 témoins

14/03/2012
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2011
Distributeur: 
Cinéart

Media: 

Trailer: 

rZarwdpq-Mc