69 Minutes of 86 Days

Op Wereldvluchtelingendag volgt de documentaire 69 MINUTES OF 86 DAYS de hoopvolle blik van de 3-jarige Lean uit Syrië, samen met haar familie op weg van Griekenland naar Zweden.

Op een strand en kaai aan de Griekse kust glijdt de camera tussen tenten en achtergelaten bagage van het ene gezicht naar het andere, op zoek naar een personage, op zoek naar een verhaal. Ze liggen er voor het oprapen, de personages, de verhalen over vluchtelingen van Syrische en andere nationaliteiten die zijn weggetrokken van huis en haard. De documentaire 69 MINUTES OF 86 DAYS legt zich uiteindelijk toe op enkele van hen: het 3-jarige meisje Lean en haar familie. Zoals de film een uitsnede is van een 86 dagen durende tocht van Griekenland naar Zweden is het centrale personage een uitsnede van zovele mogelijke verhalen. De Noor Egil Håskjold Larsen kiest in zijn eerste lange film voor het perspectief van het jonge meisje, met lang aangehouden shots op haar ooghoogte. We zien haar rondkijken in wachtrijen met 'transmigranten' die aanschuiven om toegelaten te worden tot een vluchtelingenkamp of grenspost. Af en toe laat de camera haar achter, glijdend over donkere silhouetten, maar steeds opnieuw vindt 69 MINUTES OF 86 DAYS haar terug. Zoals ook de handen van de volwassen om haar heen het rondkijkende meisje altijd lijken terug te vinden. Terwijl ze later met haar oom speelt, met keitjes op de grond als speelgoed, komen op de achtergrond rijen andere vluchtelingen aan in een kamp. Lean heeft er geen oog voor en gaat helemaal op in het spel. Uiteraard blijft de harde realiteit niet altijd buiten haar blikveld. Wanneer een jongeman tussen omstaanders in een grote tent wordt verzorgd, prevelt ze "Kom op, Ahmad" en reageert ze net als de volwassenen opgelucht zodra hij weer te been is.

Tussen de vele documentaires, fictiefilms en reportages over vluchtelingen die aankloppen bij Fort Europa valt 69 MINUTES OF 86 DAYS op omwille van zijn balans tussen hoopvolle empathie en feitelijke terughoudendheid. Muziek speelt een belangrijke rol om het meeleven uit te drukken, van de kreunende saxofoon in de eerste scènes over een dartele piano wanneer Lean met haar familie over een Duits treinperron rent tot de emotioneel geladen cello en piano tijdens het slotakkoord in Zweden ("Zweden in Duitsland", herhaalt Lean in een van de terugkerende komische toetsen). Net als de camerabewegingen sleept de soundtrack ons mee, terwijl tegelijk concrete toelichting over waar Lean zich precies bevindt achterwege wordt gelaten. De locaties, van zwaar beveiligde grensovergangen over treinstations tot landwegen bezaaid met achtergelaten schamele bezittingen, zijn ons in algemene zin bekend, net als de mensen die zich rond de migranten bewegen: grensbewakers, hulpverleners en mensensmokkelaars. Brokjes informatie komen aangewaaid via verkeersborden en flarden van gesprekken. Geen voice-over of uitgebreide teksttoelichting. De nadruk ligt op Leans in haar ogen vrolijke avontuur in een hardvochtige, onmenselijke wereld. Want dat ze wel degelijk verschrikkingen heeft gezien, wordt ook duidelijk, wanneer ze vertelt over de niet door Håskjold Larsen gefilmde oversteek naar Griekenland in een gammel bootje. Al pratend met haar soms doodvermoeide oom komt Lean toch uit bij haar droom: ze wil zwemmen in 'Zweden, Duitsland'. Met een rugzak van de Disneyfilm Frozen om de schouders en een knuffel in de hand staat ze voor hoop. Haar onbekommerde blik pleit voor openheid waar geslotenheid vaak de norm blijkt.

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in uw bus met een abonnement.

Geschreven door BJORN GABRIELS

69 Minutes of 86 Days

20/06/2018
Genre: 
Productiejaar: 
2017
Distributeur: 
Dalton Distribution

Media: 

onomatopee