82 dagen in april

“Och, voor ge het weet, zijt ge het allemaal weer helemaal gewoon”, zucht Marie wanneer haar man Herman erover twijfelt om terug te keren naar hun vertrouwde leven in België. Maar wat betekent “gewoon” wanneer het koppel vijftigers nog maar kort geleden hun zoon Maarten heeft verloren terwijl hij door Turkije reisde? Marie en Herman weten het ook niet. Ze vliegen naar Istanbul om er de rugzak van hun zoon op te halen, waarin Herman een reisdagboek vindt. Hij wil de tocht van hun zoon overdoen. Zijn vrouw volgt hem met tegenzin. Verder weg van huis, dichter bij hun zoon.

Het rouwende koppel trekt van Istanbul naar het onherbergzame oosten van Turkije, van hotelkamer naar hotelkamer, zoals onwennige toeristen door onbekend terrein met gevoelens die hen nog vreemder aandoen. Kunnen ze hun zorgen en verdriet niet onder woorden brengen of hebben ze eigenlijk niets te zeggen? De schaarse uitspraken baden in de banaliteit van vertrouwdheid. Hun tristesse weerklinkt wel gelaagd in de klanken van de Noorse trompettist Arve Henriksen. Herman en Marie gaan elk anders om met hun verdriet en voortdurend lopen ze een eigen richting uit, weg van elkaar. In silhouetten of out of focus gefilmde close-ups zijn ze vaker alleen in beeld dan samen, zelfs als ze zich in dezelfde ruimte bevinden.

Gesloten gordijnen, regen, mist en donkere nachten verhinderen een open blik. 82 DAGEN IN APRIL wil zijn twee hoofdpersonages door hun trektocht, een rituele rouwverwerking, opnieuw hoop aan de horizon laten zien. Debutant Bart Van den Bempt reisde veel in de ongeveer twintig jaar sinds hij als filmstudent afzwaaide, terwijl hij ondertussen als reclame- en televisieregisseur werkte. Marie en Herman zijn echter geen reizigers, en eigenlijk ook nauwelijks toeristen. Een van de momenten die hun houding lijkt te doen kantelen is hun ontmoeting met een Turk die Nederlands spreekt en prompt weet te vertellen dat “Maarten gelukkig was”.

Kan Herman, die eerder nog verongelijkt verzuchtte “Altijd hetzelfde met die mensen hier”, werkelijk tot inzicht komen door op een balkon naar de opkomende zon te kijken? Deelden de ouders zonder zoon onderweg echt ervaringen die hun blik wijzigden en hen een glimmer hoop gunden? 82 dagen in april hoopt dat de reis op zich voldoende is.

Geschreven door BJORN GABRIELS

82 dagen in april

22/01/2014
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
Serendipity Films

Media: 

Trailer: 

xiaKQPSZcjY

onomatopee