Adieu Marion Hänsel (1949-2020)

Eind januari werd de Belgische cineast-producent Marion Hänsel nog geëerd met een retrospectieve op het International Film Festival Rotterdam. Het programma kreeg de naam ‘Marion Hänsel, à la vie’. Gisteren overleed ze op 71-jarige leeftijd.

Hänsel had iets met havensteden en dan vooral met weidse landschappen en zeezichten. Ze werd geboren in Marseille, groeide op in Antwerpen, volgde lessen aan de Actor’s Studio in New York. Ze acteerde van haar zeventiende tot dertigste, vooral in theater, maar borg haar jeugddroom om steractrice te worden op voor een rijkgevuld parcours als filmmaker-producent. Eerder dit jaar had ze in havenstad Rotterdam haar laatste film bij, Il était un petit navire. Die autobiografische terugblik zwerft, begeleid door Hänsels mijmerende voice-over, van de Middellandse Zee in haar geboortestad de hele wereld over.

Op IFFR presenteerde ze ook haar debuut Le lit uit 1982, een boekadaptatie van Dominique Rollin. Die film speelt zich af in Antwerpen, in een woonboot op de Schelde, waar een jonge vrouw haar stervende echtgenoot bijstaat. In Il était un petit navire keert Marion nogmaals terug naar die Scheldestad. Met Le lit duikt ze meermaals op in de nieuwe documentairereeks Women Make Film van Mark Cousins, die de filmgeschiedenis benadert via werk van vrouwelijke regisseurs. Een terechte erkenning voor een cineast die een pioniersrol speelde in de Belgische filmwereld. Ze was in 1988-1989 de eerste vrouwelijke voorzitter van de Filmcommissie in Wallonië en ook eerste voorzitter van de Union des producteurs francophones de films belges.

Voor haar eerste korte film Équilibre (1977) had Hänsel een eigen productiebedrijf opgericht, Man's Film Productions. Naast eigen werk zou ze ook films van anderen (co)produceren, ook van Vlaamse filmmakers, zoals Dominique Deruddere (Crazy Love), Robbe De Hert (Blueberry Hill) en recenter Sahim Omar Kalifa (Zagros) en Kristof Bilsen (Elephant’s Dream en Mother). Haar bekendste film als producent was Oscarwinnaar No Man’s Land van Danis Tanovic uit 2002.

Na Hänsels debuut Le lit zouden nog meer literatuurverfilmingen volgen, zoals haar tweede film Dust (1985), naar een roman van J.M. Coetzee. Daarmee haalde ze in Venetië een Zilveren Leeuw voor beste jonge cineast. Ze werkte verder aan een auteursoeuvre, met literaire dialogen en intieme observaties in (steeds vaker) weidse landschappen. Nooit beschroomd om internationaal te denken, filmde ze over de hele wereld, van het Afrikaanse continent (Si le vent soulève les sables, 2006, gefilmd in Djibouti) tot Hong Kong (Between the Devil and the Deep Blue Sea, 1995). Met die laatste film haalde ze de hoofdcompetitie op het festival van Cannes. Globale thema’s, te beginnen bij liefde in Le lit en later ook migratie en ecologie, verpakte ze in intieme, persoonlijke drama’s.

In het juli-augustusnummer verschijnt een meer uitgebreide terugblik op Hänsels oeuvre.

Beeld: Marion Hänsel in Par-delà les nuages (Caroline D'Hondt, 2019)

Geschreven door BJORN GABRIELS

Adieu Marion Hänsel (1949-2020)

Media: