Aimer, boire et chanter

De vrij onverwachte dood van Alain Resnais werpt een heel ander licht op zijn laatste film AIMER, BOIRE ET CHANTER. Nu lijkt het opeens evident om deze film wat meer autobiografisch te benaderen. De mysterieuze figuur van George Riley die niet lang meer te leven heeft en die niet uit het leven weg te branden is van drie doordeweekse koppels op het platteland van Yorkshire, kan duidelijk worden begrepen als een projectie van Resnais zelf: de hele tijd onzichtbaar, maar tegelijk op elk moment intensief aanwezig in het bestaan van de kompanen. Elk van de drie vrouwen heeft haar eigen motieven en vindt het vanzelfsprekend dat zij de uitverkorene is om nog een laatste keer met Riley naar Tenerife te reizen als eerbetoon aan de stervende want de man is doodziek. Dat zorgt voor de nodige commotie en sommige gebeurtenissen uit het verleden komen in een heel nieuw daglicht te staan.

Na Smoking/No Smoking (1993) en Coeurs (2006) is het zijn derde theaterverfilming van een recent toneelstuk van Alan Ayckbourn, nu van ‘Life of Riley’ (2010). Het verbazende is dat de nadruk op het artificiële, de kitscherige kartonnen toneeldecors, de landhuizen die verstenen in een striptekening, de bewust geaffecteerde dialogen en de overacting niet in de minste afbreuk doen aan de warmte van de personages en de sympathie voor hun hechte vriendschapsband. Geen emotie zonder vorm, dat is een constante in het oeuvre van Resnais, en in dit geval zoekt hij naar een evenwicht tussen theater en film (en zijdelings de wereld van de strip), Brits flegma en Franse verleiding, hysterie en luchtigheid … en dat alles in het besef dat het allemaal ooit wel eens zal stoppen. Bij momenten is het een allegaartje, zeker wel.

Als je niet wordt opgenomen in dat kunstmatige universum in de achtertuin van de drie koppels of op het podium van dat amateurtheatergezelschap, kan de film makkelijk gaan irriteren maar zodra je die eerste klip voorbij bent, begint hij te badineren in een rijkgeschakeerd gamma aan menselijke emoties zoals ijdelheid, verlangen en aantrekking. Immer elegant en stijlvol. Winnaar van de Fipresci-prijs en Alfred Bauer in Berlijn, en vooral die laatste bekroning wekte verbazing, want dat is de prijs die gegeven wordt aan de meest vernieuwende film. En dat voor een 91-jarige. Il faut le faire.

Geschreven door HUGO BERNAERS

Aimer, boire et chanter

26/03/2014
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
Les Films De L'Elysée

Media: 

Trailer: 

Irrf7HhSHTw