Alice through the Looking Glass

Even terug naar 2010. Na het bloederige Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street durft Tim Burton het aan om zijn visie te lenen aan het Disneyproject Alice in Wonderland. Tegen heel wat verwachtingen in verovert de film zowat de hele wereld en rinkelen de kassa’s. Verdeelde meningen ten spijt werd Alice in Wonderland na Toy Story 3 de grootste film van het jaar. Een sequel op zo’n mega box-officehit is in deze obsessieve sequel-prequeltijden onvermijdelijk.

1871 zag de release van Lewis Carolls publicatie Alice Through the Looking Glass (and What Alice Found there), een absurd vervolg op het lucratieve Alice in Wonderland. Wie denkt dat ALICE THROUGH THE LOOKING GLASS gebaseerd is op dat kinderboek komt bedrogen uit. Aangezien Burtons film uit 2010 reeds de twee boeken van Caroll als inspiratiebron gebruikt heeft, moet de scenarist ditmaal zelf op de proppen komen met een inventieve plot. Hoewel Linda Woolverton haar uiterste best deed om Carolls magie te reproduceren en over te brengen naar een volledig nieuwe plot, kan dit verse avontuur gedrenkt in kitscherige kleuren niet helemaal bekoren.

ALICE THROUGH THE LOOKING GLASS opent met Alice Kingsleigh op zee, moedig strijdend tegen vijanden en een storm. Terug in Engeland lijkt het alsof haar avontuurlijke leven er opzit. Haar ex-verloofde zorgt ervoor dat haar schip wordt onteigend en beveelt de verkoop van haar moeders huis. Nog steeds danig geschokt krijgt Alice bezoek van de blauwe rups Absolem (wijlen Alan Rickman in zijn laatste stemrol) die haar vertelt dat ze nodig is in Wonderland (of ‘Onderland’ in de filmfranchise). “There are matters which might benefit from your attention.” Vervolgens stapt ze door een spiegel en valt opnieuw mijlen naar beneden. De zaak die haar aandacht vergt is de gemoedstoestand van de Hatter (opnieuw een excessief gekostumeerde Johnny Depp). Depressief en triest door de herinnering aan zijn overleden ouders heeft de hoedenmaker alle levenslust laten varen. De enige oplossing is om terug te keren in de tijd om zijn ouders te redden. Alleen moet Alice daarvoor wel de chronosfeer lenen (lees: stelen) van Tijd – een geslaagde vertolking van Sacha Baron Cohen.

De narratieve problemen vinden hun oorsprong in een gebrek aan verbeeldingsvermogen. Het wonderlijke bestaat in Carrolls verhalen a priori. Er worden geen verklaringen gegeven voor de zotternij van de Hatter, noch voor het giganteske hoofd van de Red Queen. ALICE THROUGH THE LOOKING GLASS geeft achtergrondverhalen waar die absoluut niet nodig zijn. Wel interessant is de spiegelrelatie tussen Alice en haar teergeliefde Hatter; Alice wil geenszins lijken op haar zakelijke moeder, terwijl Depps personage moeite heeft met zijn vader die niet in hem geloofde. Dat Disney eens te meer thema’s als familie en vriendschap laat bovendrijven, mag niemand verbazen. De conventionele (en té expliciete) moraliserende boodschap is dat je het verleden niet kan veranderen maar er wel uit kan leren.

ALICE THROUGH THE LOOKING GLASS teert helaas maximaal op visueel vakmanschap. De exuberante cinematografie van Stuart Dryburgh doet de duizelingwekkend originele sets en kostuums volkomen tot hun recht komen, maar zelden wordt dat gekoppeld aan een boeiende verhaallijn. Deze sequel plaatst de excentrieke Cohen wel weer in de spotlights nadat hij eerder dit jaar ten onder ging aan zijn eigen grappen in The Brothers Grimsby. Het scenario reduceert de titelrol (vertolkt door een enigmatische, maar aan haar lot overgelaten Mia Wasikowska) tot een passieve speelpop, iets wat in moderne tijden niet meer zou mogen gebeuren met een sterke vrouwenrol.

De leegte die Tim Burton achterlaat – in zijn regiestoeltje nam James ‘The Muppets’ Bobin plaats – is voelbaar. De film is te veel een Burtoneske prent … zonder Burton. Al moet Disney niet wanhopen. Met The Jungle Book hebben ze al een dikke (en duidelijk superieure) hit beet.

Geschreven door SVEN HOLLEBEKE

Alice through the Looking Glass

25/05/2016
Regisseur: 
Genre: 
Distributeur: 
Disney

Media: 

onomatopee