Anna

Tastend naar een feministisch statement met een zelfgecreëerde filmster doet de Franse actiefilmer Luc Besson zijn ‘La Femme Nikita’ (1990) nog eens dunnetjes over. Leidt zijn gegoochel met het tijdsverloop ergens naar?

Besson is het succes van La Femme Nikita, met Anne Parillaud in de hoofdrol, nooit te boven gekomen. Hij verzilverde de Nikita-hype vier jaar later met Léon. Zijn liefde voor jonge vrouwen vereeuwigde Besson nadien in ettelijke Nikita-spin-offs. ANNA vertelt meer over Luc Besson dan over de heimelijke motivaties van het gelijknamige hoofdpersonage en is een zoveelste reïncarnatie van La Femme Nikita. De ‘nieuwe’ Anne Parillaud of Milla Jovovich (zijn derde echtgenote na Parillaud en Le Besco, die vijftien was toen een 31-jarige Besson haar bezwangerde; hun relatie inspireerde Léon) heet deze keer Sasha Luss. Geeft dit Russische supermodel ANNA ook body?

De voorspelbaarheden in deze spionagethriller over de Russische dubbelspion Anna zie je van ver aanrukken. De shoot-out in het restaurant, waar Anna met een leeg wapen tegenover een maffiaclan staat, is een variant op een gelijkaardige sequens uit Nikita (waar er wel kogels in het pistool zaten, maar de ontsnappingsroute gesloten bleek). Het is déjà vu, maar de lang uitgesponnen gevechtschoreografie is meteen het hoogtepunt van de hele film.

Besson klutst het narratieve verloop grondig door elkaar. Dat gaat zo: eerst krijg je “vijf jaar later”, vervolgens “drie jaar vroeger”, dan weer “drie jaar later”, om nadien een aantal maanden terug te keren in de tijd en vervolgens nogmaals in het heden aan te belanden ... Dit alles loopt door tot in de finale. Die zou verrassend moeten zijn, maar is – alle clichés indachtig – uiteraard grandioos voorspelbaar. Bessons voortdurend snijden tussen heden en verleden wordt na verloop van tijd gewoon een grappige gimmick.

Naast het herkauwen van gemeenplaatsen, allemaal bijzonder netjes in beeld gebracht natuurlijk, is het grote minpunt van ANNA de non-présence van Sasha Luss. Besson wil van het fotomodel een filmster maken door haar zo goed als in elke scène op te voeren. Luss fysieke aanwezigheid vertaalt zich echter nooit in een personage. Ze straalt leegte uit, slaagt er niet in om de dramatische intensiteit, laat staan het tragische aspect, van haar personage in de verf te zetten. Daar slaagde Scarlett Johansson in het al even banale (door Luc Besson geregisseerde) Lucy bijvoorbeeld wel in. De debiliteit van sommige dialogen draagt ook al niet bij tot het uitwerken van een ‘persoonlijkheid’. Besson beoogt de moed, de doorzetting en de kracht van zijn vrouwelijke protagonist neer te zetten tegenover de mannenwereld waarin ze zich bevindt. Haar onafhankelijkheid benadrukt hij door Anna’s biseksualiteit naar voren te schuiven, een flauw excuus van de regisseur om een lesbische vrijscène in zijn film te smokkelen. Dan belichaamt Helen Mirren, in veel minder scènes aanwezig, wel de force van een feministisch bewustzijn. ANNA is zo lusteloos, kleurloos en flauw dat Bessons feministische statement eerder een kaakslag is voor vrouwen dan een getuigenis.

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door PIET GOETHALS

Anna

10/07/2019
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2019
Distributeur: 
Belga Films

Media: