Archief: Portret Greta Gerwig

Als neurotische spring-in-’t-veldactrice charmeert én irriteert ze. Met jongevrouwenportretten 'Lady Bird' en nu 'Little Women' neemt ze als scenarist-regisseur afscheid van haar mumblecore-verleden. Gedaan met mompelen: hier is Greta Gerwig.

“Als schrijver weet je nooit helemaal waar je personages vandaan komen. Ik vergelijk het graag met Tennessee Williams. Hij had twee vrouwen, zijn moeder en de vrouw met wie hij heeft geslapen, hoewel hij homoseksueel was, en hij keerde steeds naar die vrouwen terug, dat waren de stemmen die door hem spraken. Je hebt maar een paar van die stemmen en je keert er steeds naar terug, op zoek naar wat ze nog meer te zeggen hebben.” In een groepsgesprek met De Filmkrant probeert Greta Gerwig in 2013 te antwoorden op de vraag of Frances Ha (2012) een autobiografisch werk is. De stemmen die haar, als actrice en als auteur, inspiratie influisteren, zijn zonder enige twijfel ook vrouwen. Vrouwen die zichzelf en hun verhouding tot anderen uitzoeken. Vrouwen met emotionele groeipijnen die neurotisch en onwennig gezelschap zijn. Schattige vrouwen die stralen. Vrouwen die ongeveer dertig jaar oud zijn, nogal wit zijn en ergens in New York wonen. In twintig jaar tijd baande Gerwig zich een weg in de Amerikaanse onafhankelijke cinema. Met haar nostalgische lens op scherp belandde ze, via mumblecore-films en Noah Baumbach, bij de Oscars en de studiobonzen.

Lees hier verder in Filmmagie #702 (februari 2020). 

Beeld boven uit Frances Ha. 

Geschreven door INGE COOLSAET

Archief: Portret Greta Gerwig

Regisseur: 
Scenario: 

Media: 

onomatopee