Archief: Portret Willem Dafoe

Ros haar, magere gelaatstrekken, forse kin, scherpe neus, diepliggende groene ogen en pezige gestalte; Willem Dafoe (°1955) heeft opvallend veel weg van Vincent van Gogh. Alleen had niemand de frappante gelijkenis opgemerkt tot cineast Julian Schnabel hem castte voor 'At Eternity’s Gate'.

Dafoe mag dan een kwarteeuw ouder zijn dan Van Gogh toen hij stierf, op zijn lenige gestalte plakt geen leeftijd. Ashtanga yoga, en een bio- en vegan levensstijl houden hem scherp. De nieuwe Van Goghfilm is het resultaat van de artistieke kruisbestuiving tussen de veelzijdige Dafoe en de multidisciplinaire artiest Schnabel. Hun wegen kruisten al eerder, met de kleine rollen van Dafoe in Schnabels Basquiat (1996) en Miral (2010). Ze leerden elkaar kennen in de experimentele kunstkringen in New York in de late jaren 70, toen daar een generatie jonge artiesten nieuwe expressievormen bedacht over de kunsttakken heen. In hun drang naar radicale vernieuwing van de bestaande culturele gewoonten begonnen acteurs zelf theaterstukken te regisseren, werden dansers acteurs of gingen schilders films draaien. Ook Dafoe combineert graag meerdere kunstdisciplines. Zo bracht hij in 2013 samen met balletdanser Michail Barysjnikov de sketch The Old Woman op de planken, gebaseerd op een kortverhaal van de Russische avant-gardeschrijver Daniil Charms. Voor At Eternity’s Gate leerde hij zelf schilderen, omdat hij de film niet zag als een biopic, maar als een studie over schilderkunst. “Ik heb hem vertrouwd gemaakt met de materialen en technieken”, zegt Schnabel over hun creatieve samenwerking. “We hebben samen dingen bekeken en geschilderd. Hoe vertrouwder hij werd met het canvas, hoe natuurlijker hij Van Gogh kon vertolken."

Lees hier verder in Filmmagie #694 (april 2019)

Beelden © Piet Goethals, 1991, Film Fest Gent

Geschreven door DIRK MICHIELS

Archief: Portret Willem Dafoe

Media: