Argo

In tien jaar is Ben Affleck geëvolueerd van de risee van Hollywood (Gigli, Daredevil) naar een filmregisseur wiens werk gretig wordt geanticipeerd. Gone Baby Gone en The Town waren vakkundig ingeblikte thrillers die speelden in het misdaadmilieu van Afflecks eigen thuisstad Boston. Met ARGO verlaat hij voor het eerst die setting voor een intrigerende spionagefilm.

Het is dan ook verreweg zijn meest ambitieuze film tot nu toe, die aantoont dat Affleck als verhalenverteller blijft groeien. Eind 1979 werden de werknemers van de Amerikaanse ambassade in Teheran gegijzeld door het regime van ayatollah Khomeini. Zes van hen konden alsnog ontkomen naar de woning van de Canadese ambassadeur, waarna er een onwaarschijnlijke CIA-actie op gang kwam. Agent Tony Mendez (Affleck zelf) en de gestrande Amerikanen doen zich voor als een Canadese filmploeg op locatiescout.

Het kan niet evident geweest zijn om ARGO correct te positioneren; Affleck wil er duidelijk geen überamerikaanse pamfletcinema van maken, maar kan er ook niet onderuit dat zijn plot automatisch de Iraniërs als slechteriken afschildert. Hij zoekt een balans door de gijzeling historisch te kaderen; de Amerikanen hadden decennialang een corrupte Sjah aan de macht gehouden. De Islamitische revolutie daarna ziet hij als een logische tegenreactie, maar dat maakt de situatie van de mensen in de ambassade niet minder tragisch. Als politiek statement hinkt ARGO dus op twee gedachten. Gelukkig werkt de film als entertainment veel beter. Affleck vertelt zijn verhaal vlot, scherp gemonteerd.

ARGO is een van de weinige films dit jaar die echt geen seconde te lang duurt. De mix van suspense en humor werkt bovendien wonderwel; er zijn oneliners die echt hilarisch zijn, zonder dat het de spankracht van het verhaal onderuit haalt. De laatste akte van het verhaal (de eigenlijke ontsnapping) is een ware nagelbijter. Vormelijk heeft Affleck goed gekeken naar de films uit de jaren zeventig; hij laat bewust wat korrel in het beeld toe en kiest voor vale kleuren, die een zeer overtuigende retrosfeer oproepen. In zijn cameragebruik refereert hij openlijk aan klassiekers zoals All the President’s Men en 3 Days of the Condor.

ARGO is goed gemaakt, clever vermaak. Al denkt de film van zichzelf dat hij méér is dan dat. En misschien is het jammer dat die grotere ambities niet echt worden waargemaakt, maar dan nog: goed gemaakt, clever vermaak mag er ook zijn. Graag zelfs.

Geschreven door DENNIS VAN DESSEL

Argo

07/11/2012
Regisseur: 
Productiejaar: 
2012
Distributeur: 
Fox

Media: 

Trailer: 

8bXJLZhfnQg

onomatopee