Au cul du loup

Waar dromen kleine en grote meisjes van? Van de prins op het witte paard ongetwijfeld. Van ergens een verborgen schat? Zeer zeker. Christine, net 30 jaar geworden, met een opleiding plastische kunsten achter de rug, lijkt echter het dromen te hebben opgegeven. Ze verkommert in het grauwgrijze Borinagedorp Marchienne, in de slagschaduw van Charleroi.

Tot ze op een dag van haar nona, haar pas overleden grootmoeder van Italiaanse komaf, een huis erft. Maar wel in Mausoleo, in het noorden van Corsica, aan het eind van de wereld - vandaar de titel AU CUL DU LOUP -, in proper Nederlands: in het hol van Pluto. Verkopen! Zo dicteert haar vader onbehouwen (oud-syndicalist Roberto D’Orazio die acteert zoals men hem kent: stug, impulsief, ‘n tikkeltje theatraal maar niet onsympathiek).

“Verkoop ik het zonder het te hebben gezien dan verraad ik mijn grootmoeder” riposteert dochterlief koppig en ze vertrekt. Deze ware pelgrimstocht naar het piepkleine, weinig exotische oord met nog amper bewoners levert de moedige rugzaktoeriste behalve een flinke dosis wantrouwen, wanhoop en ongeloof (het huis blijkt een krot en niet veel meer waard dan 40.000 euro), bij plaatselijke inwoners eveneens sympathie op, en ook bijzondere nieuwtjes over haar voorouders, haar grootmoeder in het bijzonder. En laat haar een best aardige kerel ontmoeten die van het herdersbestaan zijn leven wil maken. Een nieuwe start wenkt: terug naar en in harmonie leven met de natuur. Maar dan moet ze thuis eerst wel even orde op zaken gaan stellen.

Hoop en uitzichtloosheid, eenzaamheid en solidariteit, liefde en opportunisme… Ze schurken zo dicht tegen elkaar aan dat Christine niet altijd goed weet of het wenen haar nader staat dan het lachen. In zijn van lyriek doordrongen erg verdienstelijk langspeelfilmdebuut heeft de Waalse filmer Pierre Duculot ook oog voor de couleur locale op het eiland Corsica aan de hand van gebruiken en tradities (zoals het in een cirkel opgestelde polyfone mannenkoor).

De aftandse woonst te midden de ruige natuur van Corsica is misschien wel een metafoor voor de toekomstloosheid van de Borinage. Met dat verschil dat het peperkoekenhuisje op Corsica uitnodigt om eens duchtig onder handen te worden genomen. Door én met z’n allen… Want iedereen wil dat de volgende generatie het beter heeft. Een oude migrantendroom.

Geschreven door FREDDY SARTOR

Au cul du loup

25/01/2012
Regisseur: 
Scenario: 
Productiejaar: 
2011
Distributeur: 
Need Productions

Media: 

Trailer: 

7wdsm39zlBY

onomatopee