Au poste!

Het Vlaamse en Franstalig-Belgische filmlandschap blijft verdeeld. Er zijn een Fien Troch of de broers Dardenne voor nodig om de barrière te doorbreken. AU POSTE!, een Franse film met Benoît Poelvoorde, had ook een Vlaamse release verdiend. Die blijft nu beperkt tot Brussel en Wallonië.

Cineast Quentin Dupieux – ook bekend als techno-dj Mr. Oizo – injecteert met au poste! een multivitaminecocktail in het wat slap geworden weefsel van de Franse komedie. Zijn preparaat bestaat hoofdzakelijk uit droogkomische nonsenshumor en een plot met vermeende misverstanden en surrealistische wendingen. De handeling speelt zich af in een politiekantoor, waar een getuige verhoord wordt die ’s nachts een lijk aan de ingang van zijn flatgebouw heeft ontdekt. Dupieux hult de politiepost in de typisch rommelige sfeer uit de Franse polars van de jaren 70 en 80, met slecht geluimde agenten, veel zilvergrijs en beige in het interieur en stoffig vasttapijt op de vloer. Het mechanische typegeluid van de metalen Olivetti-schrijfmachine met het belletje aan het eind van de regel completeert de vintagestemming van dit huis clos. In zijn nostalgisch surrealistische stijl verstoort de speelse Dupieux deze polarcodes door blunders, valse voorwendsels, amusante randvertellingen en dagdromen. De hele ondervraging lang bespeelt de cineast de nonsens van het politiegenre. De wantrouwige politie-inspecteur discuteert over het juiste grammaticale woordgebruik in het verslag en ergert zich aan de betekenisloze stopwoorden. Door de nijpende honger gaat de getuige hallucineren en wordt hij hoofdverdachte. Tussendoor duiken absurde figuren op zoals een slaapwandelende vrouw, een eenogige politieman of een orkestleider die zijn muzikanten in rode slip dirigeert. Het klemmend ventiel van een insecticidespuitbus of de dampende long van de rokende politieman vervolledigen het surrealistische plaatje. Dupieux serveert dit bont allegaartje alsof het de vanzelfsprekende realiteit zelve is. Benoît Poelvoorde en Grégoire Ludig vertolken het verhoor met gepaste, speelse evidentie, waardoor au poste! volledig aan de Franse middenmaat ontsnapt. Na de culttrilogie Rubber (2010), Wrong (2012) en Réalité (2014) doet Dupieux met het gemakkelijk toegankelijke au poste! een gooi naar een breder publiek  Met zijn amusante zwartgallige aanpak en voortdurende manipulatie van de mise-en scène treedt hij de satirestijl bij van Michel Gondry (L’écume des jours, 2013) en Éric Judor  (Problemos, 2017).

Deze review verscheen exclusief online. Voor meer reviews, zoals van de eveneens deze week uitgekomen Tully en Good Manners, zie ons zomernummer.
Voor de vertoningen van au poste! zie cinenews.be.

Geschreven door DIRK MICHIELS

Au poste!

11/07/2018
Regisseur: 
Scenario: 
Genre: 
Productiejaar: 
2018
Distributeur: 
Distri7

Media: 

onomatopee