Avant l'hiver

“Ze ontroerde me, nam me terug naar het begin van het leven”, verklaart neurochirurg Paul in Avant l’hiver, de derde film van de Franse schrijver-cineast Philippe Claudel. Workaholic Paul heeft het over Lou, een mysterieuze en fragiele twintiger die zijn pad kruist. Ze raakt hem. Veel meer dan zijn vrouw, met wie hij in de schaarse momenten samen amper enkele woorden deelt.

AVANT L’HIVER is sowieso minder rijk aan dialogen dan Claudels Il y a longtemps que je t’aime en Tous les soleils. Het zacht voortglijdende verhaal heeft een (te) vertrouwd uitgangspunt; de grijzende bourgeois Paul ontmoet een aantrekkelijke jonge vrouw die zijn gesettelde leventje bruuskeert. Lucie, Pauls echtgenote, vult haar lege dagen in hun tuin en modernistische villa achter een solide grijze poort. Ze leeft in een glazen doodskist, zo zegt haar zus, een psychiatrische patiënte. Al wordt er wel sinds kort dagelijks een ruiker rozen gebracht, die fel afsteekt tegen de herfstkleuren rond Paul, Lucie en hun oude vriend Gérard. De klinische ruimtes van ziekenhuis en villa – met eenzaten in eentonige kamers – staan tegenover een minder besloten bestaan met Lou. Tijdens een operavoorstelling draagt ze een helrode jurk te midden van zwart-witte avondkledij. De herfst lijkt even zonniger, al wordt Lou’s verschijning geleidelijk aan groezeliger.

Net zoals in Claudels vorige films werpen dood en afwezigheid een lange schaduw, maar bieden kunst en muziek – glasramen met doodshoofden van Wim Delvoye en La bohème van Puccini – schoonheid, troost en hoop. Il y a longtemps que je t’aime en Tous les soleils probeerden door de dood beheerste personages opnieuw naar het leven te halen. Telkens leverde dat een feelgoodeinde op. Voor AVANT L’HIVER ligt dat moeilijker, zo blijkt meteen uit de openingsscène met een ontredderde Daniel Auteuil (en face gefilmd, wat herinneringen oproept aan hoe Kristin Scott Thomas haar tour de force aanving in Il y a longtemps que je t’aime).

Zoals in zijn debuutfilm heeft Claudel een verhaalwending achter de hand die het voorgaande in een ander perspectief plaatst. Opnieuw speelt muziek een hoofdrol, mede dankzij de zang van Leïla Bekhti. Gold de metaforiek van Lou als rode roos eerst als wat opzichtig, dan zorgt die finaal voor een beklemmend slotakkoord. Ditmaal eerder wrang dan zalvend.

Geschreven door BJORN GABRIELS

Avant l'hiver

27/11/2013
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
Lumière

Media: 

Trailer: 

xQfe_cMABxY

onomatopee