Baby Driver

Een pure vorm van cinema, waarin visuals en geluid naadloos samenvloeien en je naar het puntje van je stoel drijven: zo omschrijft de Britse regisseur Edgar Wright (Scott Pilgrim vs the World, The World’s End) de perfecte achtervolgingsfilm. BABY DRIVER sluit mooi aan bij die definitie. Qua opzet brengt de film een eerbetoon aan ambachtelijk geproduceerde autoactiefilms zoals Bullitt (1968), Vanishing Point (1971) en The Driver (1978); met échte stunts zonder computertrucages, waarin de acteurs gedeeltelijk ook zelf actief achter het stuur te zien zijn. Anders dan bij het hypergestileerde Drive (2011) van Nicolas Winding Refn, waarbij de dominante soundtrack vooral als middel tot sfeerschepping ingezet en de autoscènes erg spaarzaam gebruikt worden, is de muziek bij BABY DRIVER een onlosmakelijk onderdeel van het verhaal, en tegelijkertijd een middel om de talrijke achtervolgingen tempo en richting te geven, wat ook al gebeurt via de beeldregie en de montage.

Het verhaal gaat over Baby, een jonge twintiger die al jarenlang – na het verlies van zijn ouders in een auto-ongeval – geplaagd wordt door een constante fluittoon in zijn oren. Die houdt hij onder controle door bijna voortdurend via zijn iPod(s) naar muziek te luisteren, songs die hij vaak zelf aanpast en waar hij geluidssamples van opgenomen conversaties in verwerkt. Via muziek kan hij zich optimaal focussen op zijn grootste gave: vakkundig stunt- en vliegwerk uitvoeren met (gestolen) auto’s, meestal bij bankovervallen. Een van de malafide figuren voor wie Baby klusjes opknapt, om een schuld mee in te lossen, is Doc (Kevin Spacey). Uiteraard loopt er allerlei fout: zijn schuldeiser laat hem niet met rust, rivalen kruisen zijn pad en er is een ontluikende liefdesescapade met een dienster uit een wegrestaurant die alles iets complexer maakt. En er is ook ruimte voor humor en enkele kwinkslagen, die slechts af en toe de wervelende toon van de rest van de film in de weg zitten. BABY DRIVER bevat verschillende virtuoos en vol schwung in beeld gebrachte actiescènes, die van heel wat visueel vernuft en talent getuigen. Stijlvol popcornentertainment van de bovenste plank. 

BABY DRIVER loopt in de zalen vanaf 2 augustus. Vertoningen vind je terug op cinenews.be.

Dankzij de iPod van Baby vormt rockmuziek de rode draad door deze film. In de actiescenes komen klassiekers uit de jaren 70 terug, van Queen tot The Damned. Ook een cover van 'Easy' van The Commodores door Sky Ferreira siert de soundtrack. Het nummer dat de inspiratie vormde voor de titel van de film is 'Baby Driver' van Simon & Garfunkel, nog een van de dertig nummers op dit album. Sony Pictures doet onze lezers enkele soundtracks cadeau. Benieuwd? Stuur een mailtje naar [email protected] en krijg misschien de dubbele cd bij jou in de bus.

Geschreven door DIMITRI DEWEVER

Baby Driver

02/08/2017
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2017
Distributeur: 
Sony Pictures

Media: 

onomatopee