Babyteeth

“De wereld zou aan haar voeten moeten liggen”, zegt de vader van de vijftienjarige Milla geëmotioneerd. Kanker zette die wereld volledig op z’n kop. In Milla’s laatste maanden doorloopt ze diverse fases van afscheid nemen, weerspiegeld in haar veranderende kapsels en pruiken. Wat papa niet beseft, is dat de wereld wel degelijk aan haar voeten ligt: tijdens die cruciale, tergende periode beleeft Milla haar allereerste liefde.

BABYTEETH opent sfeervol en warm met een instrumentale cover van ‘Golden Brown’ door een kwartet strijkers. Milla’s gouden lokken zijn ook meteen wat het ijs breekt tussen haar en Moses. Ondanks het onderwerp zal de toon nooit koud of tragisch worden. De indeling in hoofdstukjes met humoristische of poëtische titels in pastel geven de film een frisse, jonge toets. Zo sluit hij aan bij het perspectief van Milla, die soms schalks in de camera kijkt. Milla’s leven is sinds de diagnose niet enkel getekend door haar ziektebeeld (de symptomen, de medicatie, het afzien), maar ook door kleine momenten waarvan ze meer dan ooit geniet, zoals dansen, zich opkleden en knuffelen met haar ouders. Wat betekent kanker voor een tienermeisje? Milla gaat vervreemden van haar klasgenoten, die haar pruiken zien als speelgoed. Terwijl ze zich afkeert van haar vriendinnen, valt ze als een blok voor Moses. Milla’s ouders, de kijker en zelfs Moses’ eigen moeder zien in hem een junk, maar Milla loopt op wolkjes. Voor haar is hij een vrije ziel, een “wilde hond”. Het is makkelijk om haar als het slachtoffer te zien in hun relatie: hij gebruikt Milla om aan drugs te komen en dat gaat behoorlijk ver. Milla vindt in Moses echter iets wat ze nodig heeft. Door haar ziekte moet ze verzorgd worden, maar bij Moses neemt zij zelf de rol van verzorgster op zich. Milla lijkt daarin een evenwicht te zoeken. 

Er gaat veel aandacht naar hoe Milla’s ouders omgaan met het afscheid van hun enige dochter. De moeder kan zich niet meer geven aan haar grootste passie, het pianospel, de vader houdt zich ogenschijnlijk sterk maar is in feite volledig de kluts kwijt. Beide ouders doen aan zelfmedicatie, wat het druggebruik van Moses op een ietwat naïeve wijze nuanceert (‘zijn we niet allemaal een beetje verslaafd?’). Door de combo aan worstelingen van mama, papa, Milla én Moses, elk met hun flinke dosis drama, besef je regelmatig dat je naar een geschreven verhaal kijkt. Dat is niet erg: je bent dan ook naar een film aan het kijken. De illusie van een realistisch verhaalverloop kan je best loslaten. Zeker wanneer je op het einde een mengelmoes van seks en moord, afscheid en feest en liefde en woede krijgt voorgeschoteld. Heel welkom is dan de rustige epiloog op het strand, die je doet beseffen dat Milla door zich vast te klampen aan Moses niet alleen voor hem, maar ook voor haar ouders gezorgd heeft. 

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door CHARLOTTE TIMMERMANS

Babyteeth

30/09/2020
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2019
Distributeur: 
Cinéart

Media: 

onomatopee