Behind the Candelabra

Een oscar zal Steven Soderberghs biografische televisiefilm over kitschpianist Wladziu Valentino Liberace (Lee voor de vrienden) en diens ruggengraatloze vriendje Scott Thorson niet winnen, aangezien BEHIND THE CANDELABRA zijn Amerikaanse première beleefde op tv-zender HBO. Maar daar maalt Soderbergh niet om: “Ik ben blij met hoe alles gelopen is. We hadden 11 miljoen kijkers op HBO en 15 Emmy-nominaties. Daar ben ik heel trots op gezien het hoge creatieve niveau van het hedendaagse televisiewerk.

Bovendien heeft de film het in Australië en de UK in de zalen al uitstekend gedaan, dus ik mag niet klagen.” En zoals hoofdacteur Michael Douglas aanvult: “Cannes maakte een statement door de film toch te selecteren. Hopelijk leert de industrie van het zomerdebacle door the talent opnieuw creatieve vrijheid te geven, zoals nu bij televisie gebeurt.” Het Liberace-project heeft een lange ontstaansgeschiedenis. “Ik worstelde al met de manier om Liberace's verhaal te vertellen vooraleer ik van het bestaan van het boek afwist”, zegt Soderbergh. “Douglas en ik spraken er al over toen we Traffic maakten.

Pas in 2006 ontdekte ik Scott Thorsons boek. Daarvoor had ik al zes jaar research gedaan zonder goed te weten hoe ik de film zou maken. Met Richard LaGravanese knutselden we daarna nog langer dan verwacht aan het script.” De slotscène bleek cruciaal: “Toen ik het boek las was de laatste ontmoeting tussen Scott en Liberace zo emotioneel dat ze me overtuigde dat de film kon werken. Ik wou de wens van Liberace respecteren – het laatste beeld van hem mocht niet dat van een zieke man zijn – en positief afsluiten. Richard bedacht de scène waarin Scott zich tijdens de begrafenis verbeeldt dat hij Liberace een laatste keer ziet optreden: een originele en mooie manier om af te sluiten.” Het verhaal begint ook met een Liberace-show in Las Vegas.

De zeventienjarige Scott Thorson kijkt met grote ogen naar het spektakel en de joie-de-vivre van de entertainer. Naar zijn veren en glitterpak. Maar ook naar de andere toeristen in de zaal die zich laten meeslepen. Zonder te beseffen dat Liberace homoseksueel is. “Er is veel gesproken over zijn flamboyante persoonlijkheid en hoe vreemd het was dat tal van vrouwelijke toeschouwers niet doorhad dat hij homo was”, zegt Douglas. “Het drong gewoon niet tot hen door omdat ze zo in de ban waren van het plezier dat hij uitstraalde.” Wat klopt, maar er is meer aan de hand.

Mee dankzij een ijzersterke Matt Damon geeft Soderbergh aan dat zowel de fans als de lovers van Liberace zich laten verleiden door de belofte rich and famous te worden door zich te identificeren met 'hun' celebrity. De cocktail plezier, sensatie, geld en roem werkt verslavend én verblindend, waardoor niemand merkt hoe leeg het allemaal is. Liberace biedt niets, zelfs geen performance, want alles draait om de performer. De vereenvoudigde pianomuziek is geen glijmiddel voor kunst maar voor de droom die de beroemdheid oproept. “We zijn hier niet om te wereld te veranderen,” stelt Liberace, “maar om de wereld te vermaken en om souvenirs te verkopen.”

De kracht van Soderbergh is dat hij zijn hoofdpersonage wel respecteert, maar genadeloze kritiek levert op de  beroemdheidscultuur. Scott merkt dat Liberace geen artistieke muze voor hem is en dat hij slechts beroemd kan worden als 'vriend van'. Hij ontdekt ook de tragiek achter de glamour. Liberace wil zijn geliefde via plastische chirurgie boetseren naar zijn beeld en Scott stemt toe omdat hij familie wil worden. In een kunstmatige wereld zorgen artificiële ingrepen echter alleen maar voor pijn, verdriet en frustratie. Idool én fan raken vergiftigd door glamour en dromen; waanbeelden die tot fysieke aftakeling leiden. Scott geraakt verslaafd aan pillen, Liberace wordt ziek. Hoe futiel alles echter ook blijkt, het verlangen larger than life te zijn blijft.

Geschreven door IVO DE KOCK

Behind the Candelabra

30/10/2013
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
KFD

Media: 

Trailer: 

-y2GOCtuco0

onomatopee